Namik Selmani

Namik Selmani

E DO TI THEM TANUSHES

E do t’i them Tanushës
Që t’i zërë krojet e të nxjerrë vetëm qumësht të bardhë 
Të gjithë gurët
T’i bëjë themele për kullat nga hasmi rrëzuar
E do t’i them
Të sjellë shi për barin e livadheve ku presin kostarë
E t’u thotë djemve e nuseve
Të bëjnë më shumë djem për kuvendet e munguar

E do t’i them Tanushës
Pikë për pikë të mbjellë kudo të tjera bukuri
E do i lutem
Të më sjellë ca kapronj të bukur në drurët mes llohës.
Fjala mos më ngectë
Pa ia thënë dorëzaninë sofrave të burrave që dashkan urti
Sëpatat
mos të ndryshken kur ta bëjmë shqiponjën në djepin e foshnjës.

E do t’i them Tanushës
… Të mos ia këputë kurrë telat lahutës së pragut
E për tupanët
Lëkurët më të mira të kecave të zgjedhë nëpër stane
O Tanushë qerpikbukur
Kalle zezonën që nxin kuqëlimën e bajrakut
Shitoje
Atë që më merr plisin e bardhë të një kohe habertare.

E do t’i them Tanushës…

BAJAMET E ÇAMËRISË

Mund të mos kishte dhe aq shumë rrënjë domate në bahçe.
Mund të mos kishte shumë sheqer, libra dhe shkronja.
Mund të mungonte dhe pak bukë në magje
Mund të mos kishte dhe aq relike të vjetra në oda.
Mund të kishte pak më shumë këngë kurbeti
Unë të kishte pak më shumë saze Çamërie.
Po ëndrra çame buiste dhe bëhej në çast si deti.
Çahej gjoksi ndiznin dhe gurët nëpër brigje.
Veç kurrë, kurrë, nuk mungonin lule bajamet.
Mes gëzimit të syve e gëzimit të zemrave.
Aty Çamëria gdhendte kujtesën prushane
Si të ishte amaneti që zgjon fjalët e pathëna të brezave.
Aty pranverën si dashurinë e parë e prisnin
Dikur mbushnin prehrin e gjysheve mes urimit.
Me ca tinguj këngësh, si rruaza pranë gjirit
Me ta prisnin dimrin dhe i hapnin dyert gëzimit.
Kanë mbetur jetime, bajamet, mes mjegullës.
Lulëzojnë e bëjnë kokrra sërish për duart e vajzave.
Kush, kush, do ia heqë gurët e gjembin e ferrës?
Kush, kush, do i shtrojë sërish në tavolinën e dasmave?

LIRIKË

Për ty malli bëhet lule
Gjeth më gjeth e përkëdhel.
Kërkon duar, kërkon puthje
Bëhet zog që degën prek.
Avull toke bëhet malli
Curril dielli mes pranverës.
Bëhet lumë që zbret nga mali.
Shkronjë e derdhur thellë zemrës.

Për ty malli kalëroka
Trokëllin me një hap krushku.
Shpërthen gazi e zbardhka
Bëhet djersë në ballë bujku.
Për ty malli bëhet bar.
Qerpik pishe, luledele
Ah, sa larg që jam, sa larg!
Veç me hënën përkëdhelem.

Për ty malli bëhet zile
Që të fton në prag magjie
Dridhet fjala, oh, si dridhet!
Bëhet nuse me shtatë hire.
Mallin-o s’ma thaka deti
Me të eci këmbëzbathur.
Bëhem flutur mes tërmetit
Një shqiponjë flatra hapur.

Malli shkon në tel të hollë
Përmbi zjarrin bubulak
Oh, ky malli im i ngrohtë
Ç’po çerdhukla nëpër flakë.
Ah, ky mall si xixëllonja
Më vjen pranë si lule shpirti
Sa e vogël është bota
Kur kërkon rrënjë blerimi.

VAJZAT ME GËRSHETA

Vrapoj i djersitur udhëve nën lule, livadhe e avlli
Vrapoj në oborri shkollore ku dallgëzon e qeshura.
Kërkoj në bankat e vjetra e në stane me blegërimë
Nuk shoh për be asnjë vajzë me gërsheta.

I lamë në këngë e në fotot pas një luleje livadhi
I mori koha e largët dhe në Muze Malli i vuri.
I lamë në mbrëmjet e vallëzimit pas një tangoje a valsi.
Ku në vend të parfumit kundërmonte sapuni.

I lamë në grykëset e zeza me jaka kur kuqonte fytyra.
Duart që i përkëdhelën, u bënë me kallo të forta.
Në floktoret e shumta mes reklamash plot ngjyra
Të afrojnë sot dhe paruke të ardhura nga bota.

Në supet e zhveshura mungojnë gërshetat e gjata.
Serenatat i ka vjedhur celulari me markën e fundit.
Oh, poet, mos na kujto ditët që duken si përralla!
Nuk kemi kohë as vargje për to të thurim.

Sërish kërkoj e kërkoj më kot vajza me gërsheta.
Dhe në flokë fëmijësh derdhet rreke me parfum.
Më verbohen të dy sytë kur futem në diskoteka.
Mes zhurmës së rokut që do një gotë më shumë.

O, nuk jam gjykatësi i kohës me kostumin e zi.
Nuk kam në duar çekiçë e betimin para Peshores.
Mos më mëkatoni kur jam përherë në kërkim.
Qoftë edhe për vajzën e vetme me gërsheta vajzërore.

ADRESA E SHPIRTIT

Kërko në listë adresa avokatësh, mjekësh e shitësesh mishi
Ndërro sa herë të duash fustanet e sandalet sipas mode!
Oh, të lutem, asnjëherë mos ndërro adresën shpirtit
Si guidat turistike që sipas stinëve me zhurmë reklamohen.

Në dogana bote këpucët do të të thonë t’i heqësh,
Do mbushësh valixhet me raki e dhurata të shtrenjta
Për folenë e shpirtit askujt mos ia rrëfe adresën
Merre dhe në varr mes kurorave lule freskëta.

Shëno celularët e miqve që fluturojnë në botë
Një muzeum monedhash mund të kesh në xhep
Oh, veç shpirtin mbaje të dregëzuar e pa llohë
Dhe nëse dikush të vë në tavolinë një s’përkulet.

Mund të gjesh të tjerë larës të tapeteve me pluhur.
Të ndërrosh shitësit që ta sjellin qumështin tek dera.
Oh veç shpirtin mbaje të fortë, të qelibartë, të pandryshkur
As në vjeshtën verdhullore, as në tufanet e rrepta.

Mund të shënosh borxhet e pengjet në disa fletë libri
Për ata që iu ke botës e për atë që të kanë marrë
Oh, ruaje për vete adresën e shpirtit dhe para një gardiani ligji!
Mbaje me aromë trëndafili edhe kur ka ngricë dhe acar.

NË MOSHËN E MUZGUT

Ah, në muzgun e moshës
I gëzohemi diellit që na ngroh ndryshe në sy e në sup
Një monolog
me heshtjen flasin për kërrusje të trishtë.
Kalendarët
me ditët e ikura i hedhim në kosh e ulemi në gjunjë
Tingujt
e një valsi na japin një ftesë për të ardhmen më të dlirë.

Në muzgun e moshës
gratë vejusha numërojnë puthjet e munguara
Burrështetasit nxitojnë të hedhin shkronja lavdie
Bujqit
përkëdhelin me duar mollët e ugaret e brazduara
Me gëzimin
se brezat do i kujtojnë në kopshtije.

Mësueset
nxjerrin nga sëndukët foto, mbresa dhe zile Veteranët
rreshtojnë dekoratat në gjoks dhe në mur Rrënimtaret
e muzeve bëjnë vetë një muze me kujtime. Me fjalët
e pathëna të zemrës shkruar në çdo gjuhë.

Në muzgun e moshës
I ndalim dhe më tepër sytë në tabela të zeza nekrologjish.
Me e pa letër
bëjmë në heshtje llogari të sakta vitesh Mjeshtërit
e mureve të lartë shohin kallot në gishtërinj Mikrofonët
e tribunave kanë lot gëzimi dhe dritë nostalgjie

.Në muzgun e moshës
Me gishta të dridhur numërojmë pengjet e trishtë.
Diku
shohim se dikush krekoset për dashuri të paprekura
Një lule
e dhuruar na jep sërish një fëmijëri

Një agim më shumë na jep ëndrra të tjera të ndezura
Në muzgun e moshës
Gurët e ferrat e vendlindjes na bëhen lule hyjnore
këngët e valët
na japin rinimin si në përrallën moderne. Urimet
për nipërit e mbesat bëhen pa mbarim vargëzohen
Zemra pak e lodhur për pëllumbat postierë bëhet strehe

DIALOG ME VAJËN

Të dhashë shumë gjëra nga vetja ime, vajzë e mbarë
Të zgjodha fustanet e ngjyrat kur kishe zë foshnje
Të zgjodha sandalet e kukullat ndër vetrina me margaritarë
Të mësova edhe si baba shkronjat e para në fletore.

Të mësova shumë gjëra nga jeta, bija ime,
U shamatova me veten që s’t’i thashë dot të gjitha
Tani ti e pret vetë biletën e avionit në ardhje e ikje
E nuk trembesh më nga qentë që lehin te rrugica.

Tani fshihem vetë pas mençurisë që mosha të dha
Mbahem nganjëherë pas teje kur ka gurë dhe ferra.
Gëzohem për hapat që hedh nëpër muzgje e agime,
Për udhët që të presin si udhëtare tek dera.

Dhe jetoj mes misterit të ëmbël e të bukur të një nëne
Për ditënetët e tua të kaltra, të gjata, të paprekura,
Oo, është larg foshnjëria që zgjohet si tingull kënge
Larg është dhe vajzëria ime në Erenik me ëndrra të tretura.

E dua të ngrej sot me duar të brishta një Urë
Ku të ecim një çast unë, si dy breza të lumtur
Oo, jo si dhitë sherane që mbyten në lumë
Por si dy shoqe që duan jetën dritëpurpur.

Do ta mbaj në sy dorën tënde që zgjatet e zgjatet
Në udhët që zhurmojnë ku zemra ndriçon kaq shumë
Oh, vajza ime nuk dua kurrë të jesh vajzë balade
Po Bukuroshja ime që më jep fuqi në furtunë.

Nëse një ditë, oh, do të përkëdhelësh vetë fëmijë,
Merre këtë varg si një kartolinë që zgjon tërë vitet
Në flokun tënd do të vë një kurorë të florinjtë
Me një urim nëne në stacione që as thahet e as thinjet.

PËRDITË NDRYSHOJMË NGA PAK

Këmba që ish sa një kukull, një ditë u bë për çizme
Për foshnjën e palindur pelenat i vumë në sirtarë.
Për sytë që dikur donin të hapnin thesarë diturie
Zgjodhëm te okulisti një numër edhe më të madh.

Ndryshojmë nga pak çdo ditë kur kalohet pragu
Nuk ngopemi kurrë me pasuri, dhe me ngjyra.
Duam të heqim dhjamin në prapanicë dhe te barku
Duam të heqim dhe në rrudhë që na del te fytyra.

Një shoqe lodrash e bëmë nënën e fëmijëve tanë.
Na u desh edhe të grushtonim dhëmëbështrënguar në lagje.
Në vend të luleve që mblodhëm mes ferave në një mal
Na erdhën në valixhe lulet artificiale që tej oqeaneve

I ndjemë ballaz dhe pas shpinë sytë lakmitarë
Për një gjerdan e parfum me emra stilistësh bote
Për një makinë blerë me djersën si litarët në samar.
Për një drekë gaztore ku zbrazen sa e sa portofola.

Dikur u përkëdhelëm nga duart butësire të një gjysheje
Qamë kur na iku si nuk kishim qarë kurrë në jetë.
Tani jemi vetë gjyshër e gjyshe mërgimi si dallëndyshe
Puthim nipër e mbesa në ekranin e celularit të shtrenjtë.

Ndryshojmë nga pak mes ëndrrës si një përrallë
Porosisim vetë varrin me kursimet e pakta, të mbetura.
Në dasmat e zhurmshme bie një shi me euro e dollarë
E pas një viti divorci troket te zyrat me hekura.

Llomotisin foltoret e çahen ekranet nga sy çakërritja
Me lëkurë qengji vishen lugetër dhe dhelpra.
Në kuvlitë me hekura pa dritë fshihet poezia.
Dhe gishtërinjtë mbeten si skelete të ngrirë te fleta.

Ç’të bëjmë me këtë lojë jete me kaq ferra dhe gurë?
Ç’të bëjmë me ditën që e përcjellim me sy të trishtuar?
Të qajmë për atë që nuk e patëm në duar kurrë
Apo të gëzojmë për atë që ende nuk e kemi shijuar???

Çdo ditë ndryshojmë të gjithë nga pak
Që nga hapi i parë që hodhëm një ditë në prag.

SIRENA E DETIT TË ZEMRËS

Oo, si ta quaj detin e thellë ku ti je krye sirena?
Si ta prek me krahët që më bëhen të brishta?
Në udhët e largëta loti më bëhet si luleshqerra
Në sinorët e cunameve prek hambarët me lirika.

Më kot kërkoj guidën e reklamën ngjyrë praruar
Vetëm ti më tregon semaforin e vijën e bardhë.
Ti më bëhesh flugeri i shpirtit të mrekulluar
Ti më bëhesh kënga e bukur tinguj kristaltë.

Ti bëhesh far i pagabuar për të gjithë brigjet parajsave,
Ti je sirena që noton e lumtur në detin me vargje.
Unë qenkam peshkatari me rrjetën në dorë
Me një busull që më drejton në fllade e tufane.

Në mos qofsh sirenë, je valë që përkëdhel gurë.
Je pulëbardha që ulesh butësisht në sup të gëzimit.
Vargu më bëhet spirancë në detin me shkumë
Nata largohet nga drita e vërtetë e rizgjimit.

KORÇA JONË

Unë kam me vete një Korçë tek shkoj shtigjeve në botë
Një serenatë malli me kitarë që këndohet nga agimi në agim
Me shamitë e borëruara të Moravës prek qiejt e dimrat e ftohtë
një shkronjë shqipe me përkëdhel e më ulet në duar butësisht

Unë kam një Korçë me këmbana që më zgjon pragjet e zbardhuar
Me sy e me duar që zgjaten tej nga rrugicat me kangjele
Një mollë kuqëlore nga mollishtja më bën Adam syzjarrmuar
Në kërkim të një Eve bukurore që mban në duar luledele

Më vjen Korça paqësore me duart e gjysheve të buta, të mira
Birra “Korça” më bëhet krua ku rizgjoj të gjitha nostalgjitë
Këtu kam hedhur spirancën e ditëve si ëndrrat sydlira
Këtu bëhem peshkatar që pres me padurim lumturinë.

Këtu mësoj alfabetin e Ëndrrës, Punës dhe të Shqipes
me sy të ndezur nga pasioni bëhem miq me qëndistarët
Në supe thasët e halleve më bëhen pupla që bien e bien…….
e urimet bëhen varganë pa fund që nuk digjen në zjarre

Në Korçë flas shqiptarisht me gurët e baltën e ëmbël
Kënga më bëhët portë nderimi për ata që janë në amëshim
o Korçë, ku lulja e shpirtit ka vëllam diellin dhe hënën
ti trason një rrugë që ka vetëm nisje e kurrë kthim.

NJERIU-KËRRABË

Në degën e fikut të lashtë kishte mbetur një kokërr e vetme
E pjekur, e ëmbël që më bëri o, sa ziliqar
Dhe zgjata kërrabën e drunjtë i mbushur me etje
Në shportën e zbrazur e hodha si fitimtar.

E kullufita në gojë ku preka shijen e ëmbëltuar
Me dehjen e pamatë të një fitimtari pa kurorë
Kërkoja sërish një tjetër kokërr diku, të harruar
Me kërrabën e gjatë që lëvrinte dorë më dorë

E m’u fanit atëherë NJERIU –KËRRABË në Galerinë e Jetës\
Që duart e gjakosura zgjat për poste, dollarë, dekorata
Jo, si ai fiku që zbriti një ditë në shportën e vjetër
Në kërkim të vargjeve si bedenat e larta

M’u fanit NJERIU –KËRRABË që nuk njeh stinë jete
Që zgjat ligësinë e zemrës pa mbarim

SHIU I KOHËS

Një Shi Kohe bie sa të njomet dhe gjuha tek goja.
Njom supet e nuseve që ecin udhëve me drithërima
O zot, mos na jep mallkim sikur po përmbyset bota,
Kur pranë teje besimi duket si trasta e grisur me brima.

Të njomet këmba mes këpucës që buhavitet dhe zverdhet
Po njomet gruri në hambar e na lë pa brumë buke.
O zot, na fal mëkatet kur ulemi të menduar në mezhde!
Na jep heshtje kur fjala nuk duhet që të thuhet!

Ky shi e njomka lumturisht mençurinë e shtirur në tribuna
Teksa i varfëri mbetet atje tej, duar zgjatur tek balta,
O zot, mbrona nga mëkati që na djeg e shu si furra!
Nëse heshtim para dritës së zemrave të pastra.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.