BORË, MOLLË DHE LOJË nga Shefqet Sulmina

Shefqet Sulmina

BORË, MOLLË DHE LOJË

Mollë po m’ijell i them Evës,
Ja’ në arë të m’jellim mollë,
Është janar dhe fryn erë,
Është janar dhe bije borë.

Dy mijë rrënjë i vura kodrës
Si gërsheta ndër të ftohtë,
Dy mijë rrenjë kur të vij marsi,
Dy mijë rrënjë do marsërojnë.

Eva qesh, me mua tallët
Dhe me quan burrë babosh.
Borën bën në topa-topa
Dhe m’godet në kokë e gjoks.

Shpejt e shpejt më bënë prej bore,
Më thëngjij bën sytë e mi,
Një karrotë për hundë e gojë,
Dhe zgjat gjirin që tija pi.

Thotë: Ti je dimri, unë vera,
Ti po pret të vij pranvera,
Ti je dora, unë bëj zemra,
Ti do mollë, unë bëj gërsheta,

Bëj ta zë ndër fiolla bore,
Bëj ta zë ta shpie në arë…
Eva qesh tund jo-në e gishtit
Bëj si bëj më çon në shtrat.

Thonë pastaj se hëngri mollën,
Thonë pastaj se çel në maj,
Thonë pastaj se është legjenda..
Bota- borë me botën- fjalë.

Kështu lindi për një javë,
Bota – borë me botën -fjalë.
Unë mbillja, Eva qeshte
Mollë dhe borë atë janarë…

 

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.