BURRI QË I KTHEU SHPINËN QYTETIT nga Flutura Açka

Flutura Açka

BURRI QË I KTHEU SHPINËN QYTETIT

Qyteti për të tashmë është i huaj,
e huaj edhe bota,
kjo shaka e madhe ndërtuar në 
boshin dhe boshtin e gjithëgjësë,
mirazh i fanepsur kryqëzatave mentale,
mbi hartën e gjakut të mundimit antik,
mbi rrenën e madhe të skllavërimit modern,
me lavjerrësin e thyer të së Mirës fatale,
ngjyer në të zbrazurën boje kallamare,
jetëshkruan përrallën me t’Zotit me t’Dheut barazi.
Ajri të është i huaj,
ka tjetër shijë e tjetër dendësi,
as përmasë që ta mbushë
kavitetin e pafund të fushërimit eterik,
që t’u shfaq në endërr
dhe të rrëmbeu në ngashnjim, fëmi!
Ç’bukuri e përjetshme, që refuzon
të qenët i përditshëm
të priturit agsholëve
perpetuum mobile-t me emrin zgjim.
Ktheje kokën, ah jo!
Qyteti pas shpine është katrahura,
ku stërviten virtyte e më shumë vese,
rrekur n’dashuri e enjtur n’tradhërira,
çlirime e robërime e kufizime të gjallësh,
që sillë në uri kanë jetën e zhbërë të “tjetrit”.
Qyteti t’u bë i huaj,
një liri tjetër të panjohur të josh,
materie e një Demiurgu të duruar,
pa pineskat e dhimbjes,
në trupin e kristaltë të heshtjes.
Ne, këtej, të zakonshmit, vazhdojmë,
pijmë kafe,
kërcasim gishtërinjtë,
përmjerim të fqinjëve avlli,
ujitim përditë lulet e akullit,
harrojmë, dhe ndonjëherë qeshim,
dhe krisim herë-herë me gurë lotësh,
qelqin opak të s’padurueshmes rutinë.
Ndodh të kthejmë kokën, të shohim qytetin,
që na kujton se e kanë një numër ditët tona,
se e ka një kufi ecejaku ynë,
hapëruar e harruar pse-rash me tepri,
ndërsa hendeku i thellë i shkujdesjes,
tëhuajësia mizore kah e shkuara,
frymët
ujërat,
fantomat, përpin.
Mes teje dhe qytetit,
qyteti po e vuan njerinë,
se tani, qyteti je ti.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.