JANIS RICOS nga Dhimiter Canga

Dhimiter Canga

PA PËRGJIGJE

U fut hëna nga dritarja
Shëtiti pak në dysheme, u ul
në divanin e madh, të vjetër.
Tjetri në karrigen përballë
pinte zymtë cigaren e tij.
”Është ftohtë atje poshtë? ‘pyeti.
Hëna shikonte gjetkë; S`u përgjigj.
Mermerët qëndrojnë në qiell,
me një fener të ndryshkur përbri.

PËRUNJËSI

Në qoftë se do ngjitesh atje lart, unë do pres këtu poshtë-
në hijen e ullirit ,në hijen e dhenve, ne arën tonë të vogël i tha-
Do rrit(edukoj )fëmijët e tu -ti mos u kujdes-shiko punën
tënde.
Vetëm herë -herë hidh dhe për ne nga lart ndonjë
bajame të hidhur, ndonjë makaron yll ,ndonjë pupël
dhe po deshe dhe një fryt qiparisi të hidhur -të hidhur.

E mirëpritur dhe hidhësia nga duart e tua, i shkruante-
Në vendin me të vjetër të sëndukut ,puth paketat boshe
nga cigaret e tua
mbaj një qime të murrmët nga sqetulla jote, bir dhe zotëria
im,
dhe të gjitha vuajtjet e mia atje i vargëzoj dhe i lehtësoj
biri im.
Në qoftë se nuk të bën mundim, të me dërgosh një qese letre
sheqer
që të të bëj për Pashkë simitet që të pëlqenin.

Kur mbyllen derën nuk dinin ç`të thoshin. Kaq vjet
të mungoj ai dhe ajo të pres.’ ‘Të të bëj një çaj?
të ngrohesh ca”, kështu fatzezë brenda
gëzimit të saj,
ashtu e ngrirë gati e trembur. U kthye pas pak me tabakanë.

Brenda avullit të filxhanit rrinte një zog i lehtë
me krahët e mbyllur.
Atje u takuan sytë e tyre. U kthyen dhe u panë.
Ai buzëqeshi dhe ajo filloi të qaj.
Jashtë fishkëllenin të zemëruar era, deti drurët(pemët).

MASË E THJESHTË

Në male rrinë erërat, retë ,drurët(pemët)
Ai rri këtu poshtë në fushë, me shtambën e tij
me bukën e tij që brumosi vet. Në supin e tij
shtresa-shtresa precipiton ajri. I duron.
Me durim me biçakun gdhend në bastunin e tij
histori të mëdha nga drurët.
Nuk do ta ndërronte vendin e tij as me malin më të lartë.

PUSHIME

Dy dyer të hapura drejt në qiell.
Në korridor të braktisura shporta agrare
me shufra e gjethe hardhish .Emra fëminorë
kajsi, pjeshkë ,rrush, dardha ,fiq,
me aromën e tyre të veçantë ngjyrosin
një rruzull të madh qelqi rrotullues
si globi me ngjyrë në vendin e shkollës se mbyllur,
dhe nga jashtë gjinkallat rebele të recitojnë
të njëjtat dhe të njëjtat vjershat e tyre-jo për provime

FRYMËMARRJE MËNGJEZORE

Dita është ndërtuar nga lart deri poshtë me harabela.
Dritaret të lëna brenda dritës si gjemitë.
Një bletë fle sipër në një gjethe.
Gruaja nuk doli nga shtëpia. Sandalet e saj,
të harruara që dje mbrëma në bregdet,
frymojnë qetësi, një dritë të kaltër me një flutur të verdhë.

MËSDITË

Një kalë i bardhë i prerë në dysh nga hija e kaltër
e një qiparisi.
Dikush thërriste më sipër.(Kush ishte?)
Nuk di,- thërriste,-nuk di, jeta
është e fortë
si një grusht në stomak.

Një burrë i varfër (dac) kaloi me një thikë të artë midis
dhëmbëve të tij.

Mbrapa nga brirët e demave tymoste një fugë
e trëndafiltë.

GJAHTARË

Një vjeshtë e shtruar me degë të thyera, gështenje
dhe me pupla të verdhë zogjsh të vrara. Gjahtarët
lanë mbrapa tyre pyllin e viteve të tëra,
zbrazen trastat e tyre në tavolinë të guzhinës dhe ikën.
Në mbrëmje, nuk u kthyen të hanë. Pse, atëherë,
kaq përgatitje-saçmat, baruti, fishekët, ai pastrim
i lodhshëm i armëve, zgjimi kaq herët ,me kaq
lagështirë? U kthyen në mesnatë.
Të gjithë flinin më. Asnjë nuk i priste.
Gjithë shtëpia, deri brenda në dhomën e gjumit ,
binte erë pa toleruar një aromë të një gjelle të mirë
që ata nuk shijuan.
Dhe siç po zhvisheshin, brenda nga gjoksi i tyre leshtor
rrëshqiti pa zhurmë një pupël e verdhë e florinjtë.

Përktheu Dhimitër Canga . ΕΔΟΣΕΙΣ”ΚΕΔΡΟΣ”Athinë

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.