ECI ZBATHUR nga Mark Simoni

Mark Simoni

ECI ZBATHUR

Kam ardhur nga të gjithë kontinentet që të takoj ty Neruda,
Vij me portokallin e zërit të ëmbël të Garsia Lorkës në xhep,
Me të puthurën e ndezur të të dashurës në buzë,
Me 52 stinët e mungesës tënde, 
Dhe të kërkoj ty këtë natë kiliane,
(Netë, që si vajza të trembura flenë në stacionet e braktisur të mesnatës,
Duke pritur në ankth trenin e parë dhe rrebel të mëngjesit).

Rrugëve shoh mijra njerëz të vrarë,
Që kanë rënë përmbys dhe përqafojnë tokën.

Eci këmbëzbathur, nën qiellin që e kanë shpuar yjet e kuq,
Eci,
Të kërkoj nën strehët e thjeshta të Ikikesë tënde të dashur,
(dhe plakat, që era ua shpupurit flokët deri në qiell, më përqafopjnë me dhimbje),
Dhe më thonë se -Tani sapo dole, madje shiko se mos është tek ajo porta tjetër.

Eci.
Të kërkoj,
Dhe dyert hapen njëra pas tjetrës nga dashuria për ty,
Por ti edhe je, edhe sje aty.

Atëherë vrapoj përbrij lumenjëve nervozë të Temukos,
Dhe në brigje dalloj se ti sapo ike prej aty.

Vrapoj zbathur nën retë e vjeshtës.
Në supe më varen hardhitë e vreshtave të Paraljesë,
Kokrrat e bistakëve nuk kanë dot lëng
Se nuk janë prekur nga gishtërinjtë e tua,
Hardhitë zgjaten si krahë që të thonë “Mos ik”

Shtegtoj përsëri.
Rrugët e Santiagos, (duke parë sahatin), më thonë se ti ishe para pak minutash aty.
Njerëzit më dallojnë në sy se të kërkoj ty,
Dhe më këndojnë gjithë mall vargje nga simfonia tronditëse e druvarëve.

Aty ku ka qenë busti i Ramon Parrasit,
(tashmë unë jam bërë në një moshë me të),
Aty pra ku janë rrënojat e bustit,
Ushtarët e vrenjtur shesin fashikuj nga libri gjeografik I Pinoçetit,
Ndërsa unë gjithë ngazëllim e kastërgjim
tund para syve të tyre librin tënd dhe zërin tënd.
Dhe befas miliona njerëz zgjasin krahët drejt simfonisë së zërit tënd,
Zgjasin nga nëntoka fytet e tyre që s’këndojnë dot më,
Fytet e tharë për një varg,
Zgjasin karpet, metakarpet, falangjet,
Dhe ky pyll i pafund të këndon ty Neruda.
Dhe unë e kuptoj se ti
S’ke ikur dhe as ke për të ikur kurrë nga kjo botë.

KA KOHË QË JAM ZËNË ME NJË SHOKUN TIM TË FËMIJËRISË

Unë i jepja trikon time me yje, për t’a veshur kur ikte jashtë qytetit,
Të dy mbështesnim kokat tona të vogla në prehrin e nënës së tij të madhe,
Dhe duke dëgjuar përrallën e saj, na merrte gjumi.
Të nesërmen luanim të dy me të njejtin rreth, në oborrin me pluhur,
dhe na përziheshin gjurmët.
Pastaj vinte mbrëmja dhe vraponim duke kënduar buzë lumit.

Që nga ajo dite që u zumë,
më duket se i kemi ndarë të gjitha,
Sikur unë kam marrë ca yje dhe njërën mëngë
dhe ai yjet që mbetën dhe mëngën tjetër të trikos,
Sikur i kemi ndarë personazhet e përrallave, (duke mos e marrë asnjëri kuçedrën,)
Sikur kemi ndarë edhe lumin, edhe mëhallën e vjetër

Dhe tani
gjurmët e hershme të njëri tjetrit, atje në qytetin e vjetër
nisim të kërkojmë.
Që atë ditë,
nga njëri krah i im, kam ftohtë.

FJALËT I KA MARRË MALLI

Fjalët i ka marrë malli për ty.

Ndaj mos u çudit nëse një mbremje
Brenda zarfit që kam nisur tek ti
Ke për të gjetur një fletë të pashkruar, të bardhë,

Fjalët ta kanë braktisur letrën,
Për të mbërritur tek ti sa më parë.

Edhe fjalët i ka marrë malli për ty.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.