ECJA JOTE nga Xhelal Ademi

Xhelal Ademi

ECJA JOTE

Ti ec pa droje ndër rrugët tua
S’vë re se unë s’t`i heqi sytë,
Por dot s’ta them sa fort të dua
Kam shpresë të gjej një rast të dytë.

Dhe çastet ikin e kjo dëshirë
Vazhdon të rroj në kokë e gjallë,
Gjersa pasqyra pa pas mëshirë
Më ngre një pritë dhe del përballë.

Sa kot mundohem për me e flakur
Me copë e grima ta hedh në udhë,
Por turret kohës një vjeshtë e plakur
Me laps të moshës ma shton një rrudhë.

Ndaj gjethe t’thara duke u endur
S’më pyesin fare t’u jap pëlqim,
Por zbresin zëshëm si zogj të çmendur
Këtu mbi shpatull, mbi krahun tim…

HARRESA

Ka vajtur ca kohë që s`vrapoj drejt teje
Madje s`kemi folur, s`jemi parë me sy,
Ndoshta në vend të gjakut, akull nëpër deje
Këto çaste marrëzie rrjedh tek ne të dy…

Ankthi i harresës vallë si gjumosje ra
Pyetje bëjë për veten sonte për çudi,
S`i durova unë vite pa të pa,
Por në qesh hutuar, si durove ti…

ARRATISUR

Më vajti mendja të të kërkoja
Tek një gurishte zalli,
S`ka gjë se plagët dot nuk ‘ti fërkoja
Më kishte prekur malli.

Vështrimit me ecën karvanë reshë
Mëngjesi shkrep i ngrirë,
Pse udhët vallë nuk bartkan peshë
Por kot nën këmbë janë shtrirë.

Ka kohë s`të shoh, ti s`je këtu
Më kot rrugicat shkel,
S`më vijnë t’i shoh më sytë e tu
Sytë e tu që sytë mi dhelë.

Kanë ikur gjithë, dhe ti ke ikur
Këtu s`do të mbesë njeri,
U zbrazën vatrat, oxhaqet fikur.
Në Kërçovë po bie shi…

NJË NËNË NË QYTET

Mu përtej taverne përgjëroj një nënë
Duke shtypur tokën me hap të rënduar,
E ligësht e brisht e zverdhur si hënë
Mes qepallash ruan nja dy qiej të shuar.

Ngutem t`i afrohëm t`i flas kot më kot
Por shikim prej nëne seç më pat goditur,
Ishte përgëdhelës por s`i flisja dot
Mbeta si statuje me buzë të nemitur.

Ajo si asgjëja mezi hapte udhë
Veçëse disa hapa lodhej më pastaj,
E kotë të bëzaja do gërvishja rrudhë
Edhe një më tepër tek fytyrë e saj.

Ah sërish u mata, sa doja t`i flas
Ku rrugon oj nënë t`i them pa nxitim,
Por ç`t`i bëj trishtimit, zemrës që më plas
Sakaq një mijë copa përmes gjoksit tim.

Oh gjithëçka të flas t`i përkulem dua
Nënëloke ç`më hape arkën me kujtime,
Jo mëkot qyteti nis e shkel mbi mua
Heshtur ma ke sjellur ti sot nënën time.

Koha bëhet gurë s`ka moment mizor
Kemi ndryrë shikimet nuk e lë të shkojë,
E mbaj përqafuar por se kam në dorë
Qindra fjalë i flas pa lëvizur gojë.

Eh si m`vajti mendja s`e kuptoj as vetë
T`ia fshi një çurg djerëse nga i saji ballë,
Por i katandisur nëpër çast të shkretë
S`di si m`ra nga dora si e humba vallë?!

Ndoshta sakaq hyri tek një pikël loti
Që ra mes kalldrëmi mbase s`pati fre,
Gjersa gjej vetveten tek ec për së koti
Mbi kokë s`ishte dielli por e zeza re…

HESHTJE

Shoh sa ka vajtur, s’më bëre zë
As fjalë as letër dhe as urim,
Ah heshtja jote që sot m’u bë
Të qe një çmendje jo një durim.

Ti s’merr me mend sa më ke vrarë
Kur hodhe heshtjen mbi qiej të grisur,
Dhe mbylle sytë për t’mos e parë
Sa prrocka lotësh në det ke nisur.

Prandaj trishtohem dhe humbur rri
S’kuptoj në ç’anë të zgjidhi nyjet,
Aty pas xhamit ku qielli gri
Ka fikur sonte të gjithë yjet.

Dhe futi botën në natë të zezë
Që tash si gjahun në pritë ta ruaj,
Gjersa së paku një yll të ndezë
T`më ndrijë mbi letër që të shkruaj…

TRISHTIM
Kur rrugë rebele na ra në mes
Më humbe nëpër sy,
Tani gjithë varkat në breg po pres
Por nuk të sjellin ty.
Dhe netët vinë, sa mot i ngrirë 
Ky akull qenka trashur,
Të rri a të vij, ç`më bën më mirë
S`e di ç`të bëj e dashur.
Mos vallë një lum të ec ndër deje
Në vend të t`kuqit gjak,
Të gjitha udhët t`i nis drejt teje
Njëqind më duken pak.
Sepse ti s`flet, as çon një letër
Po ku je strukur vallë,
Do merrja frymë, jo tjetër
Kur të ndjej që je gjallë…
No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.