FËMIJË JAM nga Elida Rusta

Elida Rusta

FËMIJË JAM

Asgjá nuk lëviz
as zhurmë, as zá.
Ndjej boshtin e tokës kur sillet.
Hy në qiell
dal si hyjni.
Yjet më mbesin në fyt si ty xixëllonjat.
Unë prap’ shoh mes gishtash,
fëmijë jam.
Ti mjeshtër i vonë më rigdhend prej fillimit
me vegla të vjetra.
E kam lidh botën me dashninë pêr ty,
mos mē lësho duersh se thehem
s’ka ditëlindje që më mbledh.
Më ke në dorë,
m’ném ose epma uratën,
të rritena bashke prej së largu..
Nji burrë si ti duhej gjetë me çdo çmim,
që unë të isha vetja,
shtrigë flokëkuqe e Kodrës së Kishës,
priftneshë që djeg kryqin
në zjermin e gjinjve,
guackë me perla
n’fund të detit e harrueme.
Grua kristali e thërrmueshme,
n’dashtë se nuk jam e përsosun.
That’s great!

MOS VUAJ AJKUNË

Sa t’ vuen ky shpirt
i ofruem për dashni t’akullt Ajkunë.
E di!
Të dhemb kjo natë
sa dimni që thau luleborën.

Ndoshta ka me t’mbrojt’ dashnia jéme,
se edhe unë kam vuejt,
fort,shumë…aq sa
ka me u gzue ky shpirt
kur t’dalin prej meje!

Si qëlluem kështu?
Unë e vogël
Ti ordekun.
Njimijë vjet na shkuen kot
se s’mujtëm me u barazue
me baraka t’shembuna,
as me dekë currave.

Nuk vdiset për kurrgja…

S’paku jo pa vallëzue me ujqën,
si shi n’tokë të plasaritun.
Anipse t’lodhun çdoherë
si për t’fundit herë
tuj prit dhimbjen e rradhës.

Mos vuej Ajkunë!
Dashnia asht plagë që dhemb prej s’mirit
e t’bán prap’ me besue
n’lapsa t’thyem e dafina t’vyshkuna.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.