GRIMË nga Erina Çoku

Erina Çoku

GRIMË

Du’ me qenë e imtë
sa pori në lëkurë
në trup me t’u fut 
aq thellë me të ngallitë
aq fort me të trandë
sa shpirti me t’u mekë
e në duar të mia me të ra.

M’PËRQAFOHESH

m’përqafohesh
si brinja mangët tash mijëra vjet
kraharorit t’nji burri.

m’përqafohesh
si hija e muzgut ngjitur pas objekteve,
si objektet që kurrë pa të nuk mbeten.

m’përqafohesh
si hëna sytë e nginjur me vetmi të poetit
si poeti vetminë e vet me relieve në hënë.

m’përqafohesh
si era kur rreth pemës shtillet
si pema kur e ethshme pas saj epet.

m’përqafohesh
si ahti i zjarrit që bie në ujë
si historia e ujit me vdekje të vogla avulli.

m’përqafohesh
si mesnata mes burrit e gruas
si agu mes trupit e shpirtit.

m’përqafohesh
si e ardhmja që nuk i bindet së shkuarës
si koha pezull para puthjes së parë.

m’përqafohesh
me përqafimin që ngjan vetëm me ty
me ndijimin që ngjan vetëm me mua.

ETERIKE

Sot asht nji ditë e hollueme,
ditë e brishtë,
si landa n’ujë,
si landa e terhjekme fort,
si landa e tyltë mes synit e botës.

Sot asht nji ditë e hollueme
dhe njerzit janë të hollë
hollakë
gjatohen s’epërmi,
t’largtë e t’thyeshëm
si andrra me hije.

Sot asht nji ditë e hollueme,
ditë e brishtë,
bota bahet e thjeshtë
kur unë e shof,
kur unë e ndij,
kur unë terem mbi tè.

Sot asht nji ditë e hollueme
ksaj bote t’hollueme
si ndodh e hollueme
n’qelizat e mia t’holla
me landë t’hollueme.

Drita bjen e hollë
ksaj bote
t’fijezueme
t’landueme
t’hollueme
hollë, hollë, hollë.

Dhe kockat e mia
t’holla,
dhe eshtrat e mia
t’ tejpashme,
dhe krejt arkitektura ime
larëzue me dritë
kallzon
një palcë t’hollueme
si fijezohet
prej qielli n’tokë
e prej toke n’qiell
për dritë.

ME MUE VJEN PRANVERA NË PEJË

Shqipnue shpirtnat tanë mkojnë tokat e pranverës
me rranjët e tyne t’ gjata kah m’kah ktij dheu,
dhembja na i njeh ngastrat, bashkue e ndamë
e andja e jetës shpesh na duket veçse nji andërr e largët.
Un vij prej nji ane tu t’kërkue ksaj ane.
Pash gjakun e tokës e t’qiellit, si njisoj e kena,
ti ku je?

Asht pranver’, gjithçka ndihet me kraharor,
fjalët e pemve për rranjët e tyne kuptohen mâ mirë,
asht pranver, çka çeli ka m’u bâ frut,
nuk do ‘desim uni, tashmâ.
Pash kangt e pemve e t’barit, si gjallë ta mbajnë frymën,
ti a je?

Pranveren jam tu mbledhë si nji fill t’gjatë
prej pragut tim n’Pejë e prej Peje n’pragun tim,
kadalë tu mendue, për mue e ty,
për nâ si nji u bamë, por nji nuk mbetëm,
kadalë tu ndie dashnin n’ rrema përqafue
me shpirtin e gjanë e t’lartë përky uji,
kadalë tu e bâ nji shtrojë të re për njeriun
me u njoftë e me u plotnue brenda kresë.
Pash, shpirtin si afrue e largue na nget,
ti a je, sikundër jam?

Udha asht nji kurm me brinjë e degë,
t’gjitha janë tu m’dhembë nan lekurë
e t’gjitha jam tu i ndi’ si rrema t’kuq trupit tim.
Pash kryet e maleve n’kryet tand, perngja me mue,
ti si je?

N’Prizren kam me qenë dikur,
kur t’shkoj, saora ke m’u shkru n’fytin tim
nuk di pse, e nuk di qysh.
Nesër, sot e dje m’janë bâ lamsh.
Pash udhën, si drejt duhet me e marrë,
ti pse je?

N’Gjakovë kam lanë do kodra t’blerueme,
zaje t’bardha m’bien prej zemre
e uji i syve m’i merr e m’i çon larg,
peng i kputun, i përjetshëm.
Pash ujin, si durve t’mija me buzën tande e ke pi,
ti qysh je?

Lumi shket n’Pejë tu u lmue gurve t’shpirtit
e zajet e mija t’bardha ngucen bregut
tu harrue plagët thellë në ujë.
Pash çatinë mbi dritore, si zemren ta ndrit,
ti çka je?

Pemët mbledhin shiun n’Pejë,
era e dheut asht historia e rranjës tande,
po mendimet bahen turrë mbi ura të vogla
tue zanë brigje e shtigje, për mue dhe ty.
Pash zgjimin e ujit n’zemër, si gjallnimin ta jep,
ti kah je?

Malet kanë bâ prag e janë afrue
me lindë n’zemër edhe njëherë,
e krye m’krye e kacarrojnë lumin
si shket i lmueshëm diçka tu’ përkundë
sa ura e lidh prapë shpirtin e zgjidhun,
pa lanë dert për penj të trishtë.
Pash andrrat, si shenjë t’lanë n’ballë,
ti je a s’je?

Pranvera asht e kadaltë në Pejë,
nuk ngutet me ardhë, nuk ngutet me ikë,
trandafila t’verdhë shpirtnohen n’hundë
tu’ e ba dhembten ma t’durueshme
e krahanorin t’shelbuem me eter.
Pash dritën si t’puthet amel sysh,
ti ji.

Pranveren e heq zhag kahdo shkoj,
pranvera m’heq zhag kahdo vij,
streha m’sheh nan vetull butë,
pragu m’sheh drejt buzës urtë,
Pash jetën, si asht thelbi ynë i pastër
pash jetën, si e ruejmë n’trupat tanë t’përkohshëm,
pash jetën, si ka me kenë edhe kur na t’mos jemi,
kurrë mos thuaj se s’je,
tash si unë jam.

SA BUKUR ME T’DÂSHT

Sa bukur me t’dâsht,
diell i but, rreze n’âsht
re e bardh, uj n’rrâj.

Sa bukur me t’dâsht,
sy, goj’, qaf’ e zâ
fjal, heshtje e gjithçâ.

Sa bukur me t’dâsht,
e me ta deshmu krejt
me frym’, vepra e gjithsej.

Sa bukur me t’dâsht
me t’dashtme shpirti
si hânen kur terrin krejt e ndriti.

Sa bukur me t’dâsht
e vetes me i dhân
nji shpirt t’dashtun prân e prân.

Sa bukur me t’dâsht
kadal, pa ngut
sa bukur me t’dâsht,
me t’dâsht dikush.

SHIU NUK TREGON

Shiu nuk ka gojë,
po fjalët e tij bashkë i ndajmë
unë e ti.

Një tingull unë,
një tingull ti
qielli e dheu gjysmohen.

E ndien dhe ti ahtin e tyre.
Shiu nuk ka sy,
po soditjet e tij i mbledh unë
në emrin tënd.

Syri im në re,
syri im në dhe
mbjellin bimën e shpirtit që jam.
I ndien dhe ti rrënjët e mia.

Shiu nuk ka veshë,
po këngët e mia i dëgjon ai
në vendin tënd.

Zëri im plot me ujë,
uji im plot me zë
shpërndahen rrathë-rrathë mbi botë.
E ndien dhe ti gjallimin tim.

MODERATO

I zi hiri i trupave tanë
prej zjarri pa kut e besë,
e bardhë nata për të gjallë
dhe dita ëndërr pa kujtesë.

I hidhur gjaku ndër damarë
plagët i lan, plagët i djeg,
e ëmbël dashuri e gjallë
dhe koha ngastër plot me dhé.

I ashpër fati i rrokullisë
lëkurën ther e ashtin çjerr
e butë drita del për sysh
dhe shpirti shteg i ngushtë në terr.

I rëndë ajri i mushkërisë
hojëzat plas e brinjët kris,
e lehtë fryma e marrisë
dhe jeta bimë në një plis.

I rrafshët uji i bregut tënd
prej heshtjes nginjur me zë larg
e thellë ninëza limfë e lëng
dhe hapi i ngrirë në tëndin prag.

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.