HIMNE HYJNORE nga Durim Çaça

Durim Çaça

HIMNE HYJNORË

1.
hymn i dashurisë

jam duke i kundruar këmbët e tua argjendore
këmbët e tua me shpirt si flaka
ah, te fshij me to syt’ e mi ashkpërlotur
por ndruhem se mos po i plagosin qepallat…

2.
hymn i paqes

monumente kushtuar shegëve
statuja kushtuar patave
obeliskë vetëtitës për peshqit
për qengjat, pelikanët në ag

jaseminët me yje e vesë

lartuar nga njerëzit e paqes
të përvojës pikuese të jetës
dashurisë botërore pa skaj
të qytetit të Urfës së shenjtë

obeliskë vetëtitës kallëzash
monumente purpurorë shegësh…

shënim: Shanli Urfa, qytet i shenjtë në Turqi.

3.
hymn sufist

ujërat po rrjedhin ngadalë
as nën’ s’më mbet, as vëlla e motër
a më bëhesh mua bashkudhëtar
a më dashuron, a të besoj
a të duroj përmalljen për ty
në s’më dashuron më thuaj
të qaj duke u djegur në ashk

shih dy sy shohin një
vetëm për një dy krahët e mi
dy buzët e mia për një të vetme
dashuri qenka… vetëm dashuri

e për të puthur nuk duhen buzë
por një “ah” i thellë prej zemre

kjo kohë ka një entusiazëm
jeta shkon për te bukuria
haptas, fshehtas, te burrat, te gratë
dashuria qenka… vetëm dashuria
në lartësi dhe në ultësi
në këtë kohë dhe në të kaluarën
te hyjnia e drita, krimi e ligësia
te njeriu dhe te absoluti
te zë i bilbilit, ulërim’ e luanit
e-mailet, yjet, ëndrrat, lotët, engjëjt
te këngët e detet, humnerat e zanat
çdo pik’ në lëvizje, atom n’vallëzim
fluturojn’ e shkojnë në takim
nga er’ e zymbylit gjer te gjithësia
madhështi që dridh vetëdijen
dashuria qenka… vetëm dashuria

ujërat, ja, rrjedhin ngadalë
s’më mbet as nën’, as vëlla e motër
a më bëhesh mua bashkudhëtar
a më dashuron, a të besoj
a të duroj përmalljen për ty

shih, dy sy shohin një
mbledhur kozmosi gjith’ te një e dashur
vetëm për një dy krahët e mi
dy buzët e mia për një të vetme
dashuri qenka… vetëm dashuri

e për puthjen nuk duhen buzë
por veç një “ah” i thellë zemre…


kantilenë, 1

të mbledhësh në grusht kulmet
ku fjala ësht’ e thjeshtë
dhe e thjeshta,- muzikë
ku muzika ësht’ aromë
e aroma ësht’ ngjyrë
ku ngjyra ësht’ tingull
e tingulli ësht’ i thjeshtë
ku e thjeshta ësht’ e gjallë
dhe e gjalla ësht’ kulm

e nga e para frym’ të marrësh…

kantilenë, 2


hym’ në shtëpi e deshëm t’mbyllnim dyert
por u puthëm
e harruam t’i mbyllnim

u afruam në terr të ndiznim dritën
seç u puthëm
e harruam ta ndiznim

mbushëm gotat me verë reisling
por u puthëm
e harruam të pinim

kërkuam të mbështeteshim diku
ah, u puthëm
e s’u mbështetëm askund

zjarrit ton’ i rridhnin djers’ të ndritshme
me hënën hapur plagë
në ajth të bukurisë

dolëm nga shtëpia e deshëm t’mbyllnim dyert
seç u puthëm
e harruam t’i mbyllnim…

LID*, 3

lulëzimi nëpër ajrin e ngrohtë i bajameve e narcisëve
ritmi që ësht’ një formë e gdhendur në kohë
hyjnia që e besojn’ veç ata që jan’ dhe vet’ të hyjnishëm

e jeta në egzil që ësht’ larg përngaherë
se s’ka atdhe në hapësirë, por në kohë, mite
legjenda, këngë

magjepsja prej vdekjes, kërkimi i yjeve alpinë
mplakja e kujtimeve e ideve njëlloj si vyshkja e njerëzve
fytyra e zëmbakt’ e gjysmëmuzgut, floriri vjeshtak i vidheve

e alfabeti që u krijua prej një gruaje fenikase
që donte të burgoste kohën
që ikte

qetësia e një flladi mbrëmjesor në një ishull të vogël
një tusht aventure n’afsh rreziku e lirie
rënkimi që ësht’ një nga emrat e Zotit

e dilemat e anashkaluara në mendjen e brishtë
n’agatin e zi të natës, me shkëlqimin verbues
të një puthjeje të pamëshirshme

kokat e ajkëta të përkulura të bozhurëve në furtunë
arti i memories në haren’ e ethshme të pranverës
fjordet e fjalëve nëpër shqopishtet e kuqe

e të gjith’ gjallë, të klasifikuar thjesht
sipas thellësis’, depërtimit, aromës, parfumit, shijes
e rrahjeve të zemrës

lulëzimi nëpër ajrin e ngrohtë i bajameve e narcisëve
ritmi që ësht’ veç një formë e gdhendur në kohë
hyjnia që e besojn’ veç ata që dhe vet’ jan’ të hyjnishëm…


*Lid, ( nga gjermanishtja, lied, në shumës, lieds), është një zhanër i këngës popullore lirike romantike gjermane të shekujve të 18- 19-të; (përmendim në muzikë, stilizimet në Lid-et e Shubertit, por dhe në letërsi, stilizimet në Lid-et e Hajnes). Natyrisht, titullimi i këtij teksti tonë poetik dhe, në vijim, dhe i të tjerëve, deri tek Lid-i, 13, të këtij cikli të ri, nuk ka asgjë të përbashkët me teknikën e metrikën artistike të këtij zhanri, por paraqitet thjesht, si një emërtim formal i një ndiesie tonë estetike.

EPOPE, 2

reja valëvitëse, si prej tymi të gjelbër, e bisqeve,
dhe bulbeve të reja të shelgjeve në Materë*
mes shkëlqimit të vesës së hollë e dritës
si një vajzë e re që vallëzon vallen e flakëve
vallen e yjeve e të luleve në erë.

e deti që vizëllon tej si një shpatë
pas mishnajës së errët të njerëzve në verë

dua t’ndjek tër’ jetën mallin e parë
seç nga t’gjith’ t’gjallshmët, bimët, arkitekturat, shkëmbijtë
vetëm njeriu nuk mplaket.

vuajtja, mundimi, skrupulli, afshi
ana e prapme dhe e fshehtë e kohës
uragani që skalit oqeanin.

bre, aureola e asgjës’ absolute e hyjnore
si një klip i muzikës kauntri e suing

e drenushat e verdha t’mrekullueshme në maj
me brirë kafë të çelët të Kadiksit*

ah, t’ndjekësh gjersa t’jesh flakën e rinis’ së parë
nga të gjith’ t’gjallshmët, bimët, arkitekturat, shkëmbijtë
vetëm njeriu nuk mplaket

o jetë që je themeli i fort’ i botës
me kolonadat e kapitelet e saj të erës
që bashkojnë hënën me lotusin

me një ngazëllim t’ngjashëm me padurimin
çoj mendjen tek arat e mbjella me çaj, teksa
nën këmbët e mia shkrydhet dheu i njom’ i agimit

paj, Ballkani, -visi i trishtë i pasdites
përjetësisht,-si tegeli i një plage të vjetër
për posht’ tëmthit me flokët e thinjtë

e shalli i zi i mëndafsht’ i heshtjes së natës
që bie mbi dy luleshtrydhet e thimtheve të gjinjve
të dallgëshëm të së dashurës

dua t’ndjek tër’ jetën ashkun e parë
seç nga t’gjith’ t’gjallshmët, bimët, arkitekturat, shkëmbijtë
vetëm njeriu nuk mplaket…

Shënim:
*Materë,-fshat në Ishëm të Durrësit,
*Kadiks, – qytet në Spanjë.

OPUS, 1

t’errurit ermirë e muzg i purpur alle
ëndrrash mbi rreshtat me agrume e mbi ngjyrat
e vlagës së fërgëllimtë mesdhetare

sikur je i dehur me verë të virgjër
duke kalëruar stuhin si një pelë
si një shpatë duke shtrënguar vetëtimën

e kujtimi i një ngazëllimi t’shkuar q’ësht’ i vetmi jeh
për të cilin vuajmë e dëshirohemi
gjat’ gjithë ditëve të jetuara mbi dhê

seç arrin e sheh shenjat e përjetësisë
tek ecën në mëngjes herët e i prek
me duart e buta e të mëndafshta të vetmisë

ah, më ra në fytyr’ aroma e myshkët
e një jargavani nga parvazi përtej
e zemra e një gruaje që ndryshon me kohën e stinët

o kujtim i një ngazëllimi t’shkuar, je i vetmi jeh
për të cilin ne vuajm’ e dëshirohemi
gjat’ gjithë ditëve të jetuara mbi dhê

i përmbytur nga padurimi i të qenmes në ashk
i etur për jetën po këlthas thekshëm
fërgëllimën e zemrës së re në ajth

oh, se kështu kundërmon liria
oj, nëna ime, ç’tokë në shend
paj, ç’vise të ndritura

e kujtimi i një ngazëllimi t’shkuar q’ësht’ i vetmi jeh
për të cilin vuajmë e dëshirohemi
gjat’ gjithë ditëve të jetuara mbi dhê…

Shënim: jeh-jehonë

TRE ESKIZE POETIKE

  1.
aspekt

të njomësh veten me zërin e ri të një poeti, me botën
e thyer të tij të poezisë si diçka tjetër n’univers
që s’e ke ndeshur më herët, askund në qiell e tokë
terrin e saj të ndritshëm ku do të gjesh vetveten

duke u lindur e rilindur gjersa të jet’ e përsosur…

       2
autograf

i sëmur’ e kalimtar si bari i thar’ i mureve të vjetër
si vetmia e ashpër dhe e ngazëllimt’ e poetit të provincës
në bregun e detit

vë veshin dhe ndiej

siç dëgjon i vdekuri i porsavarrosur hapat
e njerëzve që po ikin prej tij

nuk mund të kthehem në vendin tim këtë mbrëmje
nuk dua me u kthy në trupin tim të rrezbitur
nuk dua të kthehem te askush pas kësaj pranvere

ah, të dashuruarit me tmerr siç dashurohet deti
siç dashurohet poezia
si dashurohet një dhembje e re
e fjalët e mia jan’ lotët e të gjithë atyre
që deshën aq shum’ të qanin e që s’mundën
teksa ishin në zgrip

i sëmur’ e kalimtar si bari i thar’ i mureve të vjetër
si vetmia e ashpër dhe e ngazëllimt’ e poetit të provincës
në bregun e verbit…
3.
monument

shekull pas shekulli, vit pas viti, çast pas çastesh
poeti ësht’ si viktima e lidhur
pas traut që bën shenja përmes flakësh…

LIRIKE
1.
Synej
plagët dhembin më shum’ në pranverë
kur lulet zhvirgjërojn’ ngjyrat dhe aromat-flladet
zgalemët- rimat e detet- sonetet

ah, se jam me plagët që na mbajnë gjallë
me mallimin e ri, vuajtjen e re
me ashklat e afshta të ashkut të valë

2.
Motiv çam

e në të putha
se çë të bëra
veçse zemrën time dogja

se dritë, se lot
ç’të pikon gjith’ mall
pikë-pikë në hov

se në të putha
e çë të bëra
veç zemrën time, ah, që dogja…

plagët dhembin më ëmbël në pranverë
kur gazelat zhvirgjërojn’ agimet e ndriçimet- fjalët
zgalemët-rimat e detet- sonetet…

3.
Synej, maj

në kaq dritë
duken më ëmbël të zez
korbat që thyejn’ stalagtiket

ajri të qelqtë
me klithma
jonxheve pa anë

çlirom’ bukuri nga këto këngë
sikur edhe duke më vrarë…

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.