KARENINA E EGJEUT nga Shefqet Sulmina

Shefqet Sulmina

KARENINA E EGJEUT
  -fragment-

-Nuk ke ardhur në këmbë? – pyeti barba Thanasi.
-Jo, – i thashë.
-Atëherë je me vizë.
-Jo, – i thashë, – nuk kam vizë dhe nxora nga xhepi një letërnjoftim të vjetër dhe të vogël që përdorej vetëm brenda Shqipërisë.
-Po nga hyre?
-Nga ajri, thash duke vënë buzën në gaz.
Ai pa nga e shoqja dhe tundi kokën, në kuptimin që nuk mundemi.
E vërteta plot humor e thënë nga unë nuk hyri në punë.
Mu kujtua prapë nëna ime, kur ja thyente kokën babait vetëm duke e parë me sy. Pasaporta e vogël më mbeti në dorë, ndërsa unë me sytë nga të dy ata, por sidomos nga nëna me sytë e kaltër. Sytë e mi në sytë e saj ishin shpresa e fundit që mund të gjeja.
-Si të quajnë, –  më tha zonja.
-Ja pasaporta, – tha barba Thanasi.
-Drin, – i thashë.
-Çdo të thotë? – tha nëna, gruaja e tij.
-Emër lumi, – thashë.
-Më pëlqen, – tha.
-Brezaret janë këto, – bëri barba Thanasi me dorë, sikur ta kishte harruar mendimin me fjalët e ashpra “nuk mundemi”.
Mua më ndritën sytë dhe një erë e ngrohtë më vegulloi në trup. Nuk e di pse më erdhi në kokë pjekuria e njeriut, si, cilësi e parë e njeriut përballë njeriut. Thuhet shpesh që burrat janë më të pjekur. Unë do të shtoja dhe do të theksoja gjithmonë se nënat janë më të dhembshura. Nuk e di kush i ka shpikur ligjet, por nënat mbajnë gjithmonë anën  e ligjeve të natyrës dhe jo anën e ligjeve të ligjeve. Kush e shpiku shtetin? Por nuk është gjithmonë kështu. Për mua ligj është arsyeja. Midis ligjit dhe arsyes ka një fije të hollë që, ose e bashkon, ose e ndanë njerun nga ligji që duhet të respektoj.
-Siç e sheh janë rrënuar nga shirat dhe koha, – tha barba Thanasi.
Unë pashë nga sytë e nënës dhe desha ti flisja diçka për ta falënderuar. Ndërrova mendje dhe thashë do ta respektoj me punë.
-Ullinjtë i kemi mbjellë ne, – tregoi barba Thanasi të shoqen. -Tani siç e sheh janë rritur, bëjnë mjaftë prodhim, por duhen mirëmbajtur. Mirëmbajtja fillon që nga ruajtja e rrënjëve.  Im birë punon në Athinë dhe nuk ka kohë. Edhe nuk ja di më këtyre gjërave të tokës, i shpërndarë nëpër letra dhe urdhëresat e  këtyre të fundit.
Nënë Lefteria tundi kokën.
Unë prapë vura sytë mbi këpucët e mia dhe nga çanta e lehtë e rrugës. Për një çast mu duke sikur që mbushur me letra dhe urdhëresa. Edhe prindërit e mi do të mendonin kështu për mua. Brenda në çantë kisha këpucët e rrugës, teshat e rrugës në një krah dhe në një qese basmeje rrobat e pastra, për tu ndërruar. Nuk ishin shumë, për kohën që do të rrija, por sa për fillim do të më mjaftonin. Miqtë do të më tallnin, do të thoshin se po niset Odiseja. Kështu do të më thoshte edhe ish e dashura ime që më rrinte ende në zemër dhe në mendje, ndërsa unë e doja afër.
-Mos shih këpucët Drin, – tha nëna me sy të kaltër, – sot qetësohu!
Zbritem nga ullishta dhe u drejtuam nga një shtëpizë e vjetër, në krahë të tavernës. Dora më shkoj pa dashur në hundë.
Ky detaj nuk i shpëtoi zonjës së moshuar me sy të kaltër që uli dorëzën e portës dhe hapi portën.  Dukej që ju bë qejfi që unë dija ti dalloja aromat. Një aromë agrumesh më ra në në hundë, ndërsa mendova diçka tjetër. Mu kujtua se shtëpitë i mban njeriu, pa njerëz shtëpitë myken shpejt. Shtëpiza e vjetër dhe me gur të gdhendur, i ngjante atyre sëndukëve të vjetër që nënat e viseve të mia i mbanin me fryte. Sytë më ranë në dritare, ku vareshin perdet e bardha me gjethe të kuqe pemësh. Dy krevate në skajet e dhomës, një tryezë me trëndafila të freskët. Sipër kokës rrinte një tavan me dërrasë druri nga ku shpërthente një shatërvan me llamba të vogla. Dera pa dry dhe trëndafilat e freskët, e bënin shtëpinë një kopsht të gjallë në ajër.
-Vetëm llambadari, – është i ri, – tha nëna greke me sy të kaltër, – dhe   trëndafilat që unë i shtoj për ditë, janë të vesitur. Por shtëpia është e vogël, por e ngrohtë. Tani ne rrojmë më tepër me kujtime se me bukë dhe frymë.
-Edhe frytet janë kujtime, – thash unë, ndërsa përdorimi i fjalës “frymë” prej saj ishte më e thellë.
-Ah, jo, nuk është erë frytesh, është erë parfumi i vjetër…, – tha ajo pastaj pa nga i shoqi, i cili kaloi dorën mbi flokë sikur ti kalonte mbi vite të ikur.
Ajo pa nga unë dhe vuri sytë prapë mbi të shoqin.
-Kjo është shtëpia, – tha ai, – pa pasur shumë interes në gjërat që kishte dëshirë të kujtonte “gjineka” e tij pikë për pikë.
Kjo tregonte se gruaja e tij po mi tregonte vetëm mua dhe jo atij, që mund të ishte pikërisht ai, që ja kishte thënë asaj çdo ditë që nga koha kur i biri pati zënë Athinën. Pak rëndësi kishte të dalloje mendimet e tyre të përbashkëta sa një shekull.
-Sa duhet të paguaj, – thash.
-Nuk është puna të paguash, por të mirëmbash- tha barba Thanasi.
Nëna me sy të kaltër dukej sikur më pyeste se më pëlqente apo jo dhe shtoi: -Mjaft që ti mbash të freskët trëndafilat. Im bir e bënte këtë gjë, kur ishte student.
-Nuk kam ndërmend të rri gjatë, – i thash, dhe mu kujtuan njerëzit e mi dhe shtëpia ime pa çati. Por, kjo shtëpi është kaq e thjesht dhe e mrekullueshme, sa më hyri në zemër menjëherë.
Habitem me sytë e kësaj nënë që më pyet sikur të isha turist!
-E dimë që shtëpia bëhet, vetë, – tha zonja me sy të kaltër, – madje neve kemi bërë dy, duke treguar tavernën dy kate. Edhe djali ynë ka bërë të tijën. Por, e ka bërë larg nesh në Athinë, mes librash.
-Athina nuk është larg, – thashë. Ai mund të kthehet dhe mund të bëjë diçka edhe më të bukur me librat e tij. Unë premtoj për kohën që do të rri, se do ti ndërroj shpesh trëndafilat, ju drejtova atyre, – sepse do të rri në të dhe do ta bëjë për qejfin tuaj dhe ajrin tim, – por dua edhe të di se sa më kushton. Nuk dua të silleni kaq mirë me mua. Ndofta nuk e meritoj.
-Kjo është banja, – hapi një derë tjetër barba Thanasi, pa e dëgjuar mendimin tim të fundit. E kemi riparuara para tre vjetësh. Tani ne po dalim, ti qetësohu, bëj dush, bëj ç’të duash. Kujto se sot je mysafir. Kur të dalësh, nëse do të dalësh të shohësh fshatin, thuaju kujtdo që të pyet se je mysafir tek barba Thanasi dhe Lefteria. Derën po ta lëmë hapur.
Pastaj u kthyen prapë.

-Shiko në sirtarin e tavolinës, Drin, – tha ai, – se ke drynin. Nëse do ta mbyllesh derën, – bëri ai me dorë, – mbylle.

Unë shtanga. Ai doli dhe dëgjova se diçka i shpjegoj “gjinekës” së tij që qeshi.

Edhe mua më erdhi për të qeshur. Mu kujtua se dera ishte hapur dhe nuk e kërkova drynin, por shtyva derën. Bëra një dush, u ndërrova për shëtitje dhe për ndonjë pazar të vogël. Çanta me të cilën kisha ardhur ishte sportive dhe jo valixhe… Edhe shtëpia mu duk se nuk ishte shtëpi, por një valixhe. Ishte kaq e vogël, e bukur dhe thjeshtë, sa mund ta tërhiqje përdore dhe ta shpije deri në Kaliforni.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.