NGA POEZIA E MERIT JON

Shefqet Sulmina

ME MERIN SHQIP SI FLUTUR

Në këtë det zgjohen sytë e mi,
Në këtë det emër Jon të bukur,
Më flet në shqip, në shqip i flas,
Me Merin shqip si flutur.

Në  Egje dhe ti sytë i hap,
Atje ku the se fitove luftën.
Dhe deshe një fitore më këtej,
Për Merin shqip të bukur.

Luftë deti, e ashpër ajo luftë,
Njëri do  binte dhe unë rashë.
I mundur mora plagët e luftës,
Egje-un e ishuj ty ti lashë.

Egje e ishuj, s’më dhanë të keq,
Por ti deshe një luftë tjetër.
Më erdhi keq që deshe Merin,
Merin shqip të ëmbël.

Kjo për mua bënte vdekjen.
E kotë një luftë e re në Trojë,
Po ti ke shkjarë për të keqën,
Nga Kali Drurit nuk heq dorë.

Jam i sigurt se Merin nuk e do,
Siç jam i sigurt që do një tjetër,
Ndaj të lash Egje-un  me ishuj,
Me mrinë e një luftë të tepërt.

Ç ‘deshe në luftën e parë,
Thamë që e bërë për detin.
Po në luftën e dytë që do,
Ti nuk e bën për  Merin.

Na ndau nga një luftë tjetër,
Na ndau e mençura jonë Meri,
Tani ti kujton luftën për detin,
Unë puthem shqip me Merin.

Bota do ketë luftëra dhe dete,
Dhe prapë “Kuaj” si ti,
Po nuk do këtë si Meri shqip,
E lashtë dhe poezi.

 NË DETIN JON

E bukur, e vetmuar,
Një barkë në breg i rri.
I rri dhe ti me mua,
E bëjmë një magji.

Nuk është kaq i ngeshëm,
Ky det i thellë pa fund,
Si ne që vetëm duhemi,
Por pa shtëpi e punë.

Merre barkën, Meri,
Ta bëjmë poezi,
Ta bëjmë një kalë reje,
Ta bëjmë lot dhe shi.

Merre barkën, merre,
Ta bëjmë atdhe, A tjetër,
Te ikim nga ky breg,
Ku barkat qeshin vetëm.

Nuk ka dëshire as dreqi,
Këtu të puth një grua,
Siç duhemi ne të dy,
Dhe lodra i bëjmë yjet.

Unë, ti, dy rrema,
Do rrëmojmë për ishull.
Të ikim nga ky breg,
Qe shkon me të ikurit.

Nuk ka dëshire as dreqi,
Këtu të puth një grua,
Do bëhet tragjedi,
Në bëhet Jon i huaj.

Merre barkën, merre,
Ta bëjmë shqip si ti,
Ndofta do të duhet,
Nëse bëjmë fëmijë.

Ose asgjë moj Meri,
Shkojmë luajmë në barkë,
Te kam dashtë, të dua
Far e shpirt i zjarrtë.

Merre barkën Meri,
Por qysh do të ikim?
Në na marrin detn,
Me se do të nisemi?

KËNGA E PESHKATARIT

Ja dhe era, ja dhe deti,
Ja dhe varka ime mbret.
Ja dhe Meri im e bukur,
Aurorë atje në breg.

Ja dhe valët frymë e tyre,
Ja dhe blu e ujit këngë.
Ja dhe yjet që perënditin.
Merin tim që ndrit në breg.

Ja dhe drurët, ja ujëvara,
Ja shtëpiza ime e shenjtë,
Ja dhe Meri im i qeshur,
Mbi gjithçka atje në breg.

Ja dhe nata, ja dhe deti,
Ja dhe dallga më bën luftë.
Ja dhe qielli, ja dhe peshku,
Eminguej… Meri, unë.

S’do kem gjumë e do drobitëm,
Nëpër natë e gjuajtur peshk,
Ajo ëndrra se po mbytëm,
Far mbi far atje në breg.

Gjer agimi kur të bjerë,
E nata pus të bëhet prush,
Unë pashë se Meri s’fjeti,
Meri im, Jon i pagjumë.

ZGJIMI IM

Nga dita ime po të shkruaj,
Me një hare e tjetër zgjim,
Ky zgjimi im, qe shpirti juaj
Mbrëtëroi natën, kthimit tim.

Amshoi valët në varkë e yje,
Stuhinë, në Jugë e fërfërime.
Çdo donit më veçse tu flisja
Në mes të natës me detin tim?

Kur natë e dallgë ra e mundur,
Shuar yjesh zbardhëllim,
Krejt e dita, ma thosh zemra,
Je Ti Meri erëJon e Mirë.

LIBËRISHTE

Kur vinte pranvera, kundërmonte pylli
O pylli yt, që ti e doje shumë!
Po ti kish frikë në pyll të hyje,
Dhe pse dem i shfrenuar bëje ku mund.

Se pylli ishte i thellë dhe i bukur,
Atëherë më kujtohet që ti s’kishe vajzë,
Po ç ‘them dhe unë, ty atëherë,
Sapo të patën mbirë dy brirë në ballë.

Rrokulliseshe në jonxhën e fushës,
Digjeshe për erë manushaqesh dhe çaj.
Aq frikacak dhe i padjallëzuar ti ishe,
Ndërsa pylli kundërmonte era mjaltë!

Pylli dhe ti kishit mëngjese të çuditshëm,
Ai me këngë bilbilash dhe ti pa vajzë.
Po si mund ti kuptoje ti, kur asgjë nuk dije,
Ty sapo të panë dalë dy brirë në ballë.

Pa erdhi një ditë dhe Zoti të njohu,
Në fushë me një sylarushe syndritur,
Dhe pamë se tu zgjua zjarri që kishe,
Dhe dy brirët e vegjël filluan të rriten.

Tu shua frika dhe i hyre pyllit me brirë,
Atje me sylarushe të tjera lije takime.
Pije erë çaje, erë tjetër, erëra të magjishme,
Derisa u bërë kafshë e butë zoologjike.

Harrove fushën e gjelbër me jonxhë,
Fusha ku brirët e vegjël të linden.
More pyllin e bukurisë së thellë me brirë,
Ti më frikacaku i pyllit që ishe.

Por, ah një ditë, thanë se brirët i theve,
Duke dash të ikje nga pylli se u bë vonë,
Thanë se dy brirët e tu u bënë libërishte,
Pyll me bilbila dhe fushë me jonxhë.

Kur në pranverë kundërmon prapë pylli
Dhe fusha hap gjinjtë e saj me jonxhë,
Njerëzit heshtin një çast kësaj libërishte
Dhe “pse”-në e brirëve të tu kujtojnë.


No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.