KUR DITA PUTHET ME NATEN nga Odise Plaku

Odise Plaku

KUR DITA PUTHET ME NATËN

Të vodha puthjen kur dita shkrihej me natën,
si mëndafsh duarve të mia rrëshqisje ngadalë,
më ikje dhe përsëri vije e dehur në gjoksin tim, 
buzët si tentakula të miat kapnin në kurth.

Nuk dija në ishim një apo dy në këtë botë,
më kot kërkoja të gjeja në shtratin e ngrohtë
në ishe det lozonjar apo oqean rënkimplotë,
herë skllav i çastit tënd e herë më bëje mbret.

Të vodha puthjen kur dita shkrihej me natën,
humbëm të dy,
ku isha, unë s’e dija, as ku ishe ti,
vullkane shfrynin mbi ne e dot nuk na digjnin,
akullnajat shkriheshin si vesë në trupat e zjarrtë.

Të kërkova kur nata u nda përsëri me ditën,
ende i mbërthyer në prangat e tua lëngoja,
përrenjtë rridhnin rrëpirave të brinjëve të mia,
kërkonin përsëri shtratin e lumit të dashurisë.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.