KUR TË NJOHESH PRILLIN nga Edlira Velaj

Edlira Velaj

KUR TË NJOHESH PRILLIN

Dëbora me rrëketë e saj
Varga ,varga .
I mblodhi të gjitha .
Të dukshmet dhe të padukshmet .
U fut nëpër rrembat e tokës.
Rrëkeja sulmoj furishëm tokën .
Lindën manushaqet !
Mu desh të flas për ty .
Të flas dhe të mos harroj se ekziston .
Ekziston ashtu sic të mendoj unë .
E rilindur përditë .Ngandonjëherë
e fshehur matan kodrës .
Në pritje se mos fundosesh .
Të jem aty !Si një dëshmitare .
Të jesh i bindur !
Nuk di të gënjej !
Do ti them të gjitha !
Një hap !Dy hapa !
Dua të flas! Të kuptosh
Se nuk flasin vetëm njerëzit
fjalëshumë që nuk thonë asgjë .
Flasin dhe ca të tjerë .
Enden nëpër kujtime
Lënë gjurmë në kohë .
Gjurmë të bardha .
Diku kam gjetur ca vende .
Fshehur në mes të pyllit .
Zhytur në cicërima zogjësh .
Endur në zhukatje bletësh .
Kam gjetur ca monopate të ngushta
që i kalon vec ti .
Kam gjetur sytë e një bareshe .
Enden larg .
Të vështronte dhe dashurohej me ty .
Me atë që di të bësh dhe që nuk di të të besh .
Të endesh në prill dhe të kuptosh ,
se dramat e njerëzve zvogëlohen kur të njohin ty !

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.