KUSH nga Shefqet Sulmina

Shefqet Sulmina

KUSH

Ajo grua që shkoi e ardhur
Ajo qe meteor… 
Më koi…
Më la pa mend.
Më la, pastaj dhe shkoi…
Më la pa sisë… 
Pa gojë…

Një thikë fresk e ndezur
Si thika që kanë gratë.
Më preu…
Më vrau…
Më çmendi…
Me shtjellë midis të tretur,
E bëri trup të saj.

Nuk ndihej era e verës…
Gjë tjetër mend nuk mbaj
Po unë krejt i ndezur,
Pas puthjes që u ndamë
Dhe s’ ishte mbrëmja e verës,
Po frymë e yje-zarrë.

Thonë se burrat-burra,
Burra dhe shtërngata.
Pinë duhanë e zhurmë.
Të tjerët politikë.
Gjysma është hajdut.
Gjysma tjetër them,
Gjysma tjetër…Kush?
Ca dinë të bëjnë luftë,
Unë them se gruaja dhe bota
Janë lufta që bëj unë.

Thonë se ” gruaja”,vera
Ndrijnë e s’ vdesin kurrë,
Kjo është thikë e gruas,
Që më lë pa gjumë
Ndaj bëhëm lojë e saj
Për luftë? çfarë ? ti kurrë,
Këtu unë hyj e s’ vdes,
Bëhëm barë dhe burrë.

Kjo botë është e ndritur
Me yje kaq të lartë.
Po ne jemi zaje guri
Prej maleyjesh zbritem
Dhe u bëmë të gjallë.
Ndaj jemi më të lartë
Ndaj yjeve kate kate
Të shtrirë në barë të gjallë.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.