LEXIME POETIKE-Bukowski nga Mirela Kapaj

Mirela Kapaj

LEXIME POETIKE

Leximet poetike duhet të jenë një nga gjërat më të trishtuara
e më të mallkuara.
Mbledhje e burrave dhe grave të klaneve,
javë pas jave, muaj pas muaji, vit
pas viti,
plaken bashkë,
duke lexuar në mbledhje të vockla,
duke shpresuar akoma që do t’u zbulohet
gjenialiteti
duke bërë regjistrime të njëri-tjetrit, disqe,
duke u djersitur për duartrokitje.
Ata lexojnë në thelb për njëri-tjetrin
nuk mund të gjejnë një botues nga New York-u
apo asnjë botues për be
për milje të tëra
por ata lexojnë e lexojnë
në vrimat poetike të Amerikës
pa u zmbrapsur,
pa u shkuar asnjëherë nëpërmend që
talenti i tyre mund të jetë
i hollë, i padukshëm pothuaj,
ata lexojnë e lexojnë
para nënave të tyre, motrave, burrave,
grave, miqve, poetëve të tjerë
dhe një tufë idiotësh që kanë mbirë aty
prej askundit.
Më vjen turp për ta,
më vjen turp që ata duhet të përkrahin njëri-tjetrin,
më vjen turp për egot e tyre të gjymtuara,
për mungesën e tyre të kurajos.

Nëse këta janë krijuesit tanë,
ju lutem, ju lutem më jepni diçka tjetër:

një hidraulik të dehur në një rrugicë të ngushtë,
një djalë që bën grusht në një kryqëzim,
një kalorës që tërheq kalin e tij prej kapistre
buzë shinave të trenit
një barist në thirrjen e fundit,
një kamariere që më shërben kafenë,
një pijanec që fle në një prag porte të braktisur,
një qen që lëpin një kockë të tharë,
një elefant që pjerdh në një tendë cirku
një rendim trafiku në ora gjashtë pasdite,
postierin që tregon një barcaletë të pistë.
Çfarëdolloj gjëje
çfarëdolloj gjëje më jepni,
përveç
kësaj.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.