PËR GJITHËSINË E TIJA nga Shefqet Sulmina

Shefqet Sulmina

THËRRIME

Ju jeni shpërbërja me e madhe,
Jeni milionë pjesëtime qe nuk kane fund.
Që gripin çastet tona në miliona marrëzira,
Në miliona funde që s’kanë fund.

Dikush e kërkon energjinë tek masa,
Dikush tek atomi, i thellë, i errët pus,
Dikush tek ikja pas fundit të një kohë,
Varr i tej zgjatur, sa as bar, as burrë.

Ah, nëna dhe toka ime të vuajtura!
Që na rritet me thërrime, s’ju mbajtëm dot!
Dikush e kërkon energjinë tek masa,
Dikush tek varret që heshtën vetmuar pa lot.

SHQIPËRI

Në qiellin e syve të tu dua të fluturoj,
Si një meteor do të digjem.
Nuk do të ndodh asgjë.
Me mijëra, miliarda vdiqën.

I dashuruar – luftuar,
I holluar – shqipëruar
Unazë.

Me mijëra, miliarda vdiqën.
Me eshtrat e tyre,
U bëre baltë.
Me vdekje dhe me lindje, dhe me ikje
Unazë.
Shqipëruar – lis,
Shqipëruar – mall,
Masat – strall.
Unazë jete me zjarr.

PËR GJITHËSINË E TIJA

Një grua ku ndryn era,
S’e lenë të shkas pa qesh,
S’e lënë një hop të vetës,
S’e lënë një hop të vdes.

Më të dhe Perëndia
E zuri Zotin Mat,
Dhe Zot dhe Yje bashkë,
Në gjykatë të lashtë.

E bëri krua, grua,
Dhe ja, zihet me djemtë.
Duartrokitje qielli,
Zoti të verë mend!

Ka shumë çmime të tjera,
Që resh Perëndia.
Që resh pa reshtur Zotin,
Që resh mendtë e mia.

Se kur mbretëron mbrëmja,
E zjarrminë magjia,
Zoti prapë zbret fshehur
Dhe shtyn drutë e mia…

Një kurm kaq të bukur,
Një gotë PerëndiA!
Që ndali Zotin tu flas
Gjithë afsheve të mia.

S’e pyeti Zotin, jo,
S’e pyeti Perëndia,
Ka shumë çmime të tjera,
Për gjithësinë e Tija.

EH, A NATË

Eh, a natë, fjalët,
fjalët ishtin zogj.
Ngaqë shumë i donim,
U bëmë aeroport.

U bëmë pentagram,
tingull, erë dhe lot,
U bëmë pemë e mbjellë,
Lule e gjethe sot.

Atë natë fjalët,
që si gjenim dot,
Kish qenë do fëmijë,
Në një pishë me zogj.

Ndaj fjalët ndrijnë,
e ndaj mbeten zogj.
Kish qenë ndonjë natë,
A që zëri jot !

VARRET

Varret nën dritën e hënës s’duken,
S’duken as në largësi mes vitesh.
Duken sa më afër kohës
Dhe sa më afër pikëllimit.

GRUAJA E BUKUR

Ai ballkon plot mëngjes me lule është i saj.
Unë nxjerrë një laps, mbrëmje mbi letër.
Gotat e mia të pijes u bën varg…
Po pse kaq të çuditur sytë e kamerieres?

Shushurimë e lehtë ngrihet nga Shkumbini,
Mbi tryezë gota e birrës, tej ballkon i gruas,
Herë pas here vjen kamerierja e çuditur,
Heq tavllën me bishta cigaresh të shtypur…

Derisa ajo të dalë them nuk i dihet,
Kamerierja sheh punë e saj zë e ndreq karriget,
Unë shoh kamerieren e çuditur i habitur,
Po s’më iket pa parë gruan e bukur, s’më iket.

Befas dera e ballkonit hapet dhe del ajo,
Veshur pa veshur, gjysma gji e lule,
Kamerierja sheh, mban të qeshurën me dorë,
Me dorë i bën mors dhe gruas së bukur.

…Qenka motra e kamerieres gruaja e bukur,
Gruaja vesh pa vesh që njomet mbi lule,
Unë ngrihem, ngrihem, po harroj pikturën,
Ato qeshin, qeshin e vazhdojnë punën.


No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.