MË THA SE KISHTE DY EMËRA nga Vasil Vasili

Vasil Vasili

MË THA SE KISHTE DY EMËRA

Një dorë i kapi krahun. E tërhoqi afër trupit të saj. Durim Kalbaj filloi rrugën e kthi mit, në shoqërinë e një njeriu që s’po e shquante. Mbrapa mbetën almisat dhe majat e thonjve që kishte prerë. Kishte mbetur edhe gjysëm ore kohë rreth shputave të këmbëve të Magazinerit të Madh të Provincës.
Jo, jo, këto janë vetëm detaje, ndonëse në errësirë. Diçka tjetër, shpirtërore, i lidhte detajet.
Zbritën shkallaret e para. Pastaj ecën në një sheshpushim. Drita e flakadanëve po vinte nga larg. Po lidhej si një mendim me kohën e tij. Sytë filluan të shquanin ca shenja sendesh. Parmakët e lëmuar të shkallareve vezullonin si shushnjëza që rrëshqisnin në pjerësi. Dalloi ngjyrën e zezë të këpucëve të njeriut që po e shoqëronte. Kujtoi zërin e rojes civile që i kishte thënë:
Këto shkallë do ti ngjitësh vetëm.
Tani, këto shkallë, po i zbriste në errësirë me një të panjohur. Ju mbyllën sytë apo iu hap një përfytyrim? S’mund ta kuptonte? Nga sytë nuk i hynte e tashmja. Nëse sytë do t’i kishte të hapur, e tashmja do t’i bëhej pjesë e kujtesës, ndërsa përfytyrimi ishte ama e gjithë kohëve. Në këtë çast, i panjohuri, që e shoqëronte, ishte thelbi i i fshehur i përfytyrimit.
Po kush është ky njeri? Ç’di për mua?
Ai po e përdorte. Asnjëherë s’kishte menduar, se njeriu me të cilin po zbrite shkallët e brendshme të pallatit mund të dinte më shumë se ai për veten.
Po ecnin të dy, Durim Kalbaj me të panjohurin, dora e të cilit ia shtrëngonte krahun. Durimi e kishte të domozdoshme shtrëngimin. Ishte ende terr.
Nëse i panjohuri ishte rroja civile që e kishte marrë, pasi kishte hedhur shtatë hapa në rrugën e Magazinerit të Madh, me siguri, ja dinte të fshehtën e madhe: veç shtatë hapa të hedh në atë rrugë.
Kjo dëshirë ishte mbështjellë me një histori adhurimi, të thellë, të fshehtë. E denjë për t’u treguar një ditë.
Si ndodhi, që pikërisht kur hodha hapin e shtatë mbi rrugën e Magazinerit të Madh, u hap porta dhe ai u shfaq me mirësjellje zyrtare? Por mirësjellja e tij m’u kthye në ankth. Ai kishte veshur kostum me ngjyrë gri. Nëse është ai, me siguri, m’i njeh edhe ëndërrat.
Po i afroheshin një flakadani.
Sa shumë të kisha pritur, i jehoi në kafkë zëri i Magazinerit të Madh. Zëri iu përsërit i ngadësuar. Sa shumë… të kisha… pritur… Por kur mbaroi ai zë iu duk sikur rreth kolltukut të idhullit të tij përsëri u bë terr.
Sa shumë të kishte pritur, më tha edhe shoqëruesi, por dëshirës së idhullit tim ai i dha një ton të ndryshëm nga ai që kisha dëgjuar në errësirë.
Unë thashë: Vërtet? Dhe nuk dyshova se si e kishte dëgjuar brenda në kafkën time dëshirën e Magazinerit të Madh.
Zëri im kishte tonin e kërshërisë fëminore dhe belbitej nga pasigria.
Ai tha, gjithashtu, si dhe unë, vërtet, por zëri i tij ishte i besueshëm.
Unë ktheva kryet për ta parë dhe u gëzova. Ishte ai, që ishte shfaqur kur u hap porta… Pastaj… Kur pastaj?! Në çast, u tremba. Ishte ai që dinte gjithçka për mua, që mund të më dinte edhe të ardhmen. Askush s’duhet ta dijë të ardhmen e tjetrit, se ç’kuptim ka pastaj jeta. Nuk e kuptova se si e përvijova këtë mendim të ftohtë, në gjendjen që isha. Ndoshta instinkti i vetëmbrojtjes më punonte. Megjithëse tani e dija kush ishte, ai ishte, përsëri, një i panjohur.
M’u rishfaqën shputat e këmbëve të Magazinerit të Madh, kur i përjetova si të harruara në një gropë errësire, të shkëputura nga kërcinjtë, kur ndjeva prej tyre neveri. Sa keq e ndjej veten tani, që në atë çast m’u përhap neveria në trupin tim të mbushur me adhurim.
Shoqëruesi im shpeshtoi hapat dhe ma prishi vegullinë e shputave të neveritura. I jam mirënjohës. Jaka e këmishës sikur i kërciste kër-kër. Dhe kravata e ngushtë, e zezë, sikur i mblidhte kër – kër-et në lugun e saj.
Çdo bëhet me pjesët e prera të thonjve? Ato kishin mbetur të mbyllura në shishe. Ku do ti vendosin? Ndoshta në muzeun që do ngrihet për ’të.
Ngula majat e thonjëve në mishin e pëllëmbëve, se e kuptova që po shkoja më tej se e lejuara.
Ju tani s’keni më kohë të mendoni për të kaluarën.
Përse?
Ajo përse, u rekrutua menjëherë nga nënvetdija ime si një armë amshimi, për të mbrojtur kohën që i shërbeva idhullit tim. Fillova të dëgjoja hapat e përbashkët dhe po prisja një shpjegim.
Përse…?!
Përsëriti shoqëruesi, por i shtoi edhe një:
Sepse…
Atë e la të lirë nëpër terr.
Unë prita ta përfundonte mendimin. Por ai mendoi se e kishte përfunduar mendimin me atë sepse të pakufizar nga fjalë të tjera. Ajo kishte qënë edhe pika në fund të mendimit.
Dora e tij, rreth krahut tim, po më udhëzonte për të zbritur poshtë, nëpër katet e Pallatit të Magazinerit të Madh.
Unë desha, me ndihmën e tij, ta rihapja sepse – në, por ai ishte një tip i vështirë për të m’a shuar kërshërinë. Unë s’kërkoja kotsinë e kërshërisë, kërkoja të dija pse s’kisha më kohë të mendoja për të kaluarën, se kjo do të më shërbente për të qënë i përgatitur për më tej. Ai ma shtrëngoi më fortë krahun. Donte të më shprehte se tani do ktheheshim majtas. Po, majtas. Ndoshta, thellë majtas.
Unë vazhdimisht dëgjoja hapat. Ishte gjuha e përbashkët, që e flisnin trupat tanë.
Tani po ecnim majtas.
Dyert e zyrave të pallatit ishin të mbyllura. Ne ecnim nëpër koridorin e lartë dhe unë isha i bindur se s’na shikonte asnjë nëpunës. Por kjo s’ishte e rëndësishme. Koridori kishte vetëm dyer të mbyllura në të dy kahet dhe flakadanë të rrallë, të ndezur. Ky ishte fakt, fiks-fare.
Duke e kaluar nëpër mend këtë fakt, ju duk sikur kishte shpërndarë nga Agjensia e Tij një lajm të mbuluar me dyer të rënda që i vigjëlonin hijet e flakadanve.
Përse? Pyeta veten, po ajo s’mund të më jepte një përgjigje, përse kishte dyer të mbyllura dhe flakadanë të rrallë.
Kaluam edhe sheshpushimin e fundit. Na prisnin edhe disa shkallare. Bëra një përpjekje për të risjellë para syve të gjithë shërbimin tim pranë Magazinerit të Madh, por tani kishte hyrë brenda meje këshilla e shoqëruesit:
Ju tani s’keni kohë të mendoni për të kaluarën.
Unë të ardhmen shpirtërore e kisha lidhur me shtatë hapat që ëndërroja të hidhja në rrugën e Magazinerit të Madh. Sot hyra në Pallat. Preva edhe thonjtë e idhullit tim.
I zbritëm edhe shkallaret e fundit. Pranë portës, që të nxirrte jashtë, ai qëndroi. U kthye majtas. Edhe unë gjithashtu u ktheva majtas. Nxorri nga xhepi i xhaketës një tufë çelsash, përzgjodhi njërin prej tyre, e futi në bravën e një dere. Dera u hap dhe era e rrëshirës që digjej në poçen metalike të një flakadani të vogël, më përshkoi me shpejtësi flegrat e ndjeshme të hundës. Hymë brenda. Ai u ul në karigen ngjitur me tryezën. Vështroi një karige përballë.
Uluni, më tha, atje ku e kishte lënë përkohësisht vështrimin.
Drita në zyrë s’ishte e mjaftueshme. Ai ngriti dorezën e telefonit, por e uli shpejt, pa formuar numër.
Ju sot ishit…
Dhe kërkoi sytë e mi ti shikonte, a të linte atje atë që do të më thoshte.
Te Magazineri i Madh i Provincës, shtova me çiltërsi. Dhe ritmi i fjalëve më
rrodhi i shpejtë.
Po, atje ishit. Është nderi më i madh për një njeri të thjeshtë.
Unë u kujtova, se isha njeriu i thjeshtë Durim Kalbaj, që kisha prerë thonjtë e këmbëve të Magazinerit të Madh.
Ju sot, keni takuar Magazinerin e Madh.
Me këto fjalë ai i dha një kthesë të çuditshme bisedës.
Siii-të pyetse kishin shpërthyer të parat, para se të mendohesha, para se të flisja, para se të heshtja. Unë kisha takuar… Kë? Si? Magazinerin e Madh? Këtë ma tha shoqëruesi. Po, po… Unë besoj se ai di më shumë se sa shpreh, prandaj e miratova me një po të vendosur.
Nëpërmjet teje populli do marrë një kumt.
Shoqëruesi tani kishte filluar të bisedonte me mua, sepse toni i fjalëve iu bë i ngrohtë.
Pastaj ai qëndroi pa folur. Ne po e kqyrnim njëri-tjetrin, në heshtje. Ai kishte të drejtë që heshti. Duhej një heshtje pas asaj që më kishte kumtuar. Edhe mua më dha kohë të përsiatja.
Si u bëra unë i përzgjedhuri? Vetëm ky njeri mund ta dijë.
Pas pak më tha:
Në mbremje do të vijnë adhuruesit.
Unë shtanga. Njeriu s’mund t’i ndjekë dot pa habi të papriturat e njëpasnjëshme.
Nuk e kuptova të plotë atë që kisha dëgjuar. Kthjellësia e mendimit më ra menjëherë në ujin mineral të ndjenjave. Pas pak, me shumë mundim, thashë me vete:
Si mund të vijnë adhuruesit te një adhurues?
E pashë shoqëruesin në sy. Në sytë e tij s’vërrejta asgjë tjetër, veç hijen e fjalëve, që më kishte thënë.
Do më vijnë adhuruesit? Jo, jo s’e shpreha habinë. E kafshova. Diçka kisha kuptuar nga biseda që po bënim, sidomos nga ajo që më tha:
Ju sot keni takuar Magazinerin e Madh.
U përpoqa ta shikoja në sy. Duhet të isha një hap përpara nga ato që thuheshin. Dhe, ato që ishin bërë, s’ishte e nevojshme të shpreheshin. Pak ndërrim vendesh dhe gjithçka ishte tjetër, por pikërisht ajo duhej.
Sa shumë të kisha pritur!
Oh, kafkën time po e vizitonte përsëri dëshira e Magazinerit të Madh. Si mund të ndahesha unë nga dëshira e tij?
Vërtet? E pyeta veten. Kujt mund t’i drejtohesha tjetër?
Mbresat në këtë çast ato po ma vështirësonin përqëndrimin në bisedë.
Vërtet po priste njeriun e thjeshtë?
Vërtet, tha shoqëruesi.
Unë s’arrija ta kuptoja se si gjendej ky shoqërues pranë mendimeve të mija. Ndoshta unë isha në atë gjendje që mendoja me zë. Sa qesharak do jem bërë. Pëllëmbët më ishin lagur nga bulëzimet e djersës.
Ajo vërtet e tij më siguronte se do më vinin adhuruesit. Ajo rridhte nga ajo sa shumë të kisha pritur! Unë paskam qenë i zgjedhuri?
Gjer tani unë s’kam patur adhurues. Unë jam njeriu i thjeshtë Durim Kalbaj, që i
kaloj ditët e punës në një zyrë me mobilim të përkorë. Nuk e di nëse kolegët më vlerësojnë. Ende s’kam fëmijë. Ata ndoshta do të më adhuronin. Gruaja ka shkuar në një kurs specializimi jashtë shtetit. Unë besoj se jam adhurues i zjarrtë i Magazinerit të Madh, edhepse rrallë flas për ’të. Të njohurit e mi, kur paraqitet rasti, më dëgjojnë të mahnitur. Ndoshta për këtë zell adhurimi u shpërbleva. Preva thonjtë e këmbëve të tij.
Ndonëse drita rreth meje s’është e plotë, shoqëruesi po më këqyr. Besoj se ai po
plotëson kartelën e karakterit tim, po i shton dhe historinë e shtatë hapave. Nuk e di si
e klasifikon dëshirën e shtatë hapave, smundje apo gjendje normale, por ai mund t’a
plotësojë kartelën edhe me shërbimin që kreva pranë Magazinerit të Madh. Mbase do
t’i duhet edhe zbritja në errësirë nëpër shkallët e brendshme të Pallatit. Edhe kjo është
brenda ceremonialit. Ai është i lirë të më kqyrë si të dojë, ndërsa unë ndruhem ta
kqyr. Fytyra e tij është në gjysëm terr. Ai po më kqyr me vëmendje për të kuptuar se
si mendoj. Sa vështrim të thellë ka! Atij s’i duhet vështrimi i thellë për të mësuar jetën
time. Ai ka mjete të tjera për t’a ditur atë. Ah, sikur ta kisha unë atë vështrim! Unë
kam vetëm një vështrim adhuruesi.
Mos e ndëroni kostumin!
Kështu, filloi të më jepte këshilla.
Mos e ndëroni kostumin, është një fjali e çuditshme. Në gojën e shoqëruesit tim
ajo është një ligjërim që duhet ta kem edhe unë. Ai është i sigurtë që e kam. Unë, tani
besoj, se i kam ato cilësi që i duhen atij. Kjo, që po them, pra që e kam kostumin e
duhur…, për mua, ka vlerën e një zbulimi. Po ja përsëris vetes:
Besoj, se i kam ato cilësi që i duhen atij. Nga ato do nisë e ardhmja ime.
Ai më foli për disa gjëra, që ndonëse i dija, m’u dukën të padëgjuara.
Tani besoj se ato i kisha ditur nëpërmjet fjalëve, por dija është në zemër të
fjalëve. Shoqëruesi m’i zbërtheu fjalët e këshillave, fije-fije, i futi fijet përsëri në
foletë e tyre, më shikonte me vëmendje, nëse kisha vështirësi për t’i rrokur kuptimet,
vijonte më tej, duke më kqyrur vazhdimisht nëse kisha dyshime. Ai u jepte shumë
rëndësi hapësirave që dilnin nga kuptimet. Këtë ma theksonte ta ngulitja veçanërisht.
Po më hapte një botë të panjohur të punëve të shtetit, ndryshe nga ajo që dija unë për
shtetin.
Shoqëruesi vinte prej andej…, prej përtej shtetit.
Nga sot, ti do jesh pjesë e shtetit.
Kjo m’u duk e çuditëshme. Desha ti them se, si nëpunës i shtetit, natyrshëm, jam
edhe pjesë e tij, por e frenova dijen time.
Kur do ndaheshim ai më befasoi përsëri. Më tha se kishte dy emra.
Shoqëruesi, ishte emri i parë. Atë e dija, para se të ma thoshte. Kjo ishte fare e
thjeshtë për t’a kuptuar, por ai ishte Shoqëruesi, jo vetëm për mua, këtë kuptim kishte
emri i tij profesional. Tani, ky emër, për mua, fillonte me shkronjë të madhe. Ndërsa
emri i tij i dytë, ishte Çlirim.
Përdori të dy, më tha.
Ia përsolla shumë herë në mendje emrin e dytë, Çlirim, por s’mund të harroja emrin e parë, Shoqëruesi. Ai emër kishte zbritur në ankthin tim.
Më nxori jashtë nga një portë, nga krahu i përkundërt i rrugës ku kisha hedhur
shtatë hapat. Atje priste një veturë.
Hip, më tha. Mbasdite do presësh adhuruesit.
Ishte hera e parë që një veturë vinte të më merte për të kryer një mision.
Oh! Kam ankth. Do pres adhuruesit? Të kujt?
Nuk kishte dyshim: të Magazinerit të Madh, të Magazinerit të Madh, të
Magazinerit të Madh të Provincës.
Këshillat që më dha Shoqëruesi ishin të hollësishme dhe çliruese. Në këtë rast
kishte kuptim edhe emëri i tij, Çlirim. Nuk e di ç’kishte mbetur jashtë, pa u përthithur
nga unë, prej çasteteve që kalova me Shoqëruesin dhe kush do t’i përdori ato.

Patra 31 dhjetor 2017

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.