SHUBERT nga Shefqet Sulmina

Shefqet Sulmina

SHUBERT

Në katin e sipërm të bibliotekës luhet Shubert,
Po sikur duke qeshur të jesh ti?
S’e kam mendjen fare dhe ngjis shkallët
Dhe dua të zbres në ndonjë libër të ri.

E si do të jesh ti si do të mundeshe
Ti je një engjëll por të fluturosh nuk ke fletë.
Në katin e sipërm dikush është ulur
Sa për të më plagosur me Shubert.

S’e kam mendjen fare dhe ngjis shkallët,
Hiç se vërtetë je ti atje lart, terë lezet,
Hiç se je ti ajo që prapë më mua luan,
Hiç se je ti ajo që me do me Shubert.

Hiç se atje lart është një tjetër çapkëne,
Hiç se dhe ajo ka një djalë, një dashuri…
S’e kam mendjen fare dhe ngjisë shkallët,
Po sikur duke qeshur të jesh ti?

AJO MË THOTË

Ajo më thotë se do të më vras me heshtje
Edhe unë në heshtje do ta dua, do ta vrasë,
Do të ngreh një kështjellë të madhe prej rëre
Dhe vetë do të mbyllem në të brenda për inat.

Dritaren do ta mbyll, do t’i mbyll dhe grilat,
Që ajo si engjëll drite mos të më zgjojë në gjumë,
Do t’i shpall luftë, me çarçaf do të mbuloj kokën
Që ajo kokës sime mos t’i trokasë më kurrë.

Kështu do të bëj se ndryshe s’mund ta mund,
Këtë grua që më rri te dera dhe brenda s’hyn.
Kështu do të bëj në këtë kështjellë prej rëre,
Që një grua mund ta rrëzoj dhe me frymë.

MOS BËJ TË QAJNË FËMIJËT

Nëse shkoj nga kjo botë
Dhe nga sytë e tu që më deshën,
Plot me yje dhe reshje shirash,
Të hapur në dritë e në ere,
Ti nuk do të shndërrohesh një flutur nën hije,
Një guaskë e vetmuar
Përflakur nga deti në breg…

Lumin tënd ta uroj të gjallë,
Për shumë gjëra që ti i di,
Përsipër barit tim,
Për shumë të tjera që do t’i jetosh me fëmijët,
Për shumë të tjera që do t’i duash,
E për shumë të tjera që do t’i thonë prapë fëmijët.

Do jenë sërish krahë përkrahë lumenjtë tanë.
Se të vjen ta mendosh, mos ma thuaj,
Se jo, mos qaj e dashur
Të bësh të qajnë dhe fëmijët.

MJERË UNË

Nuk erdha të dashurohesha me ty,
Jam i dashuruar dhe ndofta aq shumë,
Sa nuk e di pse ty të rri në kokë mendimi,
Të ma thuash e të ma thuash pa fund.

Unë jam i lumtur që të pashë të lumtur,
Siç jam dhe unë i lumtur dhe krejt i qetë,
Me fëmijët dhe me gruan time të bukur
E me ndonjë gotë vere në tryezë për qejf.

Nuk erdha të dashurohesha me ty, moj e mirë,
Mjerë unë, po të të kisha sjellë dhe lule…
As çadër nuk pata, por të jesh e sigurt,
Nuk do ta lija shiun të prekte mbi supe.

Nuk erdha të dashurohesha me ty, moj e bukur,
Që si simfoni ere nga pas më shkund.
Mjerë unë po të të kisha sjellë dhe lule
E për ndonjë puthje të mendoja…, mjerë unë.

PUPASI DHE UNË

Tani është vonë dhe ti kujton se tallesh me mua,
Nuk e di se ai njeri me kapotën time që rri strukur
Është thjeshtë një pupas bore që e bëra enkas
Dhe enkas i vura lule në duar, që ty të të vij keq
Për mua që jam jashtë e për ty po vuaj.

E di që tani tallesh dhe mendon se ma hodhe mua,
Pa ditur asgjë për pupasin me xhaketën time veshur,
Unë tejet i lumtur që ti qesh ashtu kot fare,
Mbarova kupën e verës duke qeshur e menduar
Që ti loz me mua dhe me zeron e hënës e gëzuar.

GJUHA SHQIPE

Përditë merrnin gurët nga fjalët,
Njerëzit flisnin dhe talleshin për gurët që mbartnin.
Gurët talleshin me njerëzit që i ndanin  gurët nga vetja
Nga toka, hallet, FJALËT, rrezet, të vërtetat
Dhe të habitur shihnin si lindnin  në vend të tyre gjerdhet
Ndërsa shiteshin gjire dhe dete.

Fjalët zinin vend në fjalën e fundit të vatrave
Dhe digjeshin me drutë në zjarre.
Digjeshin me pyjet,
me mëritë,
me ujërat.
Bashkë me to fushat dhe malet.

Kur panë që njerëzit lëshoni gurët dhe fjalët,
Ata që ndanin vetën nga fjalët,
Vinin britmat në krye.
Filluan të merrnin me britma lulet,
Binin me gurë mbi diellin dhe  rrezet,
Mbi të vërtetat për njerëzit dhe pemët.

Njerëzit mbushnin tregun me lule dhe fjalë,
Çmendeshin dhe pinin mbi pjatat me meze.
Deheshin për vetën e shitur,
Qeshnin si të marrë,
Kur shihnin se ata mbillnin në trevat e tyre
Jo mollë, por gurë dhe britma për fjalë… 

Ahta, ata filluan të merrnin fjalët dhe emrat,
Njerëzit u  kujtonin emrat njeri-tjetrit.
Ahta u vunë përballë rrethimit me gurë të vjedhur,
Dhe pyeten se mos po talleshin,
Ahta!
Pastaj për tu ruajtur ndërtuan ndarjet,
Ndërtuan fetat, kalatë dhe gjerdhet. 

Malet mbeten tek janë,
Malet që bën syrin dhe kufijtë e parë.
dhamë fjalë.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.