MOS MË HIQNI NGA TË GJITHA LETRAT nga Sokrat Habilaj

Sokrat Habilaj

MOS MË HIQNI NGA TË GJITHA LETRAT

Kam frikë se kur të iki tek të parët,
E vdekja të më ketë futur kthetrat.
Ju që shpesh harroni dhe të gjallët,
Do më hiqni emrin nga gjithë letrat.

Jo se unë dua, të rri pafund me ju,
Si duan trutharët që thurin vjersha.
Po emrin ma mbani, shkruar diku,
Se nuk i dihet si do ju vjen e keqja.

Mos më hiqni nga çdo bllok e faturë,
A shënimet me borxhet për të tjerët.
Ku keni lënë peng një gardh, a mur,
Një fjalë që se mbajtët dot më herët.

Ku ëndrrat me shifra i ndatë në mes,
Ku në shifra keni kthyer dhe veten.
Mos më hiqni pra nga asnjë shkresë,
Se do vij, duke u tallur me vdekjen.

Nëse borxhlinjtë do presin te porta,
Më bëni një zë, e nuk ju lë në baltë.
S’vij t’u lodh me vargje e me strofa,
Po t’u shlyej borxhet në çdo qindarkë.

SËRISH PËR TY

Unë jam si aktor i një skene tragjike,
Ku shoh malle që më këputen në mes.
Para këmbëve rrëzohen me dhimbje,
Bashkë me to, vdes unë pjesë-pjesë.

Ashtu i gjakosur, zvarritem në gurë,
Të përcjell nën dhè, grimca shpirti.
Si shpirt gjysmak, gjysmak si burrë,
E hap arkivolin, dhe matem të iki.

Shpesh vetja më duket, si në mort,
Ku dashuritë më vdesin një nga një.
Të iki më vonë? Ç’të rri kot më kot,
Nga mallet që kisha nuk mbeti asnjë!

Gjithë mallet ikën, pse të rri mbi dhè,
Po më shfaqesh ti, e më ndal në prag 
S’kam vdekur i teri, ti gjallë ja ku je,
Braktis kortezhin, vdekja është larg

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.