NDOSHTA EDHE PËR VETEN nga Sokrat Habilaj

Sokrat Habilaj

NDOSHTA EDHE PËR VETEN

Ju thoni se shkruani vargje, e pastaj!?
Në këtë katund të gjithë bëjnë vjersha.
E si tërë katundi, nuk ndjeni asnjë faj,
Po botoni dhe libra e dilni nëpër tezga.

Veç tek tezga juaj, kurrë s’afrohet njeri,
Dhe ju prisni kot, të lodhur e në heshtje.
Se këtu, ku që të gjithë mbllaçitin poezi,
Më mirë të botonit, një kopje të vetme.

Më mirë të botonit një kopje, vetëm një,
Nëse ju kap dalldia për të zhgaravitur.
E s’duhet të harroni, ta digjni edhe atë,
Pse t’ju vënë në lojë, kur të keni ikur!?

Edhe një kopje, a nuk është ca si tepër,
Për ju që në shpirt keni kaq bokërima?
Pse u dashka që ato bokërima, në letër,
Të tjerëve t’ua shisni si vargje, si rima?

SIKUR…!

Ndërsa ti po ikën, mos mendo më tutje,
S’ka nevojë për gjyqe, apo dëshmitarë.
Nuk i fshihem një sherri a dhe një lufte,
Po ne s’kemi shumë gjëra për të ndarë.

Shtëpinë e ndajmë në dy pjesë, si kuti,
E në skaje të kundërta, hapim një derë.
Ndoshta është më mirë, si të duash ti,
Që si ndërtim pa leje, ta hedhim në erë.

Po të ketë ëndrra që tani s’ndahen më,
I vrasim dhe i varrosim në gërmadha.
Nga ëndrrat e tua, mos lerë këtu asgjë,
Nëse nuk i merr,ç’ka kuptim ndarja!?

Dhe ëndrrat e mia, do t’i vë në shpinë,
Druhem se mes tyre, mbetesh si dikur.
Ëndrrat si ëndrrat, se lexojnë dredhinë,
Po një klithmë, do e ndjesh nën lëkurë.

Aty të kam fshehur, burrin që të deshi,
Më lehtë se nga ty, e shkulja nga vetja.
Ti je duke ikur nga një gjysmë skeleti,
Gjysma të vjen pas, në malle të vjetra.

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.