NËSE MË KUJTON nga Sokrat Habilaj

Sokrat Habilaj

KUTIA E TRISHTIMEVE

Tani më duket se më mbetën pa njeri,
Trishtimet e mia, që s’janë të pakta.
Por në grimca, do t’i mbledh në kuti,
Si një i vetmuar që ruan ca qindarka.

E trishtimet si paret, s’ruhen në letër,
Unë do ta kërkoj, një arkë të fshehtë.
Jo se dua që të hiqem burrë me sedër,
Ikjen time t’ua bëj, me kosto të lehtë.

E di se dhe pa të, do m’i bëni nderet,
Po për kutinë do thoni:- Trill në vete.
Ndërsa dikush që s’ka me se merret,
Kutin do ta thyej, gjoja për kureshtje.

Do ta thyej atë, pa më futur në rrasë,
-Ishte bosh, – do pëshpëritni te varri.
Po pse duhet t’ua lija trishtimet pas,
Kur ju nuk m’i kuptuat ato, së gjalli!?

NËSE MË KUJTON…

Kur të kem ikur, ti mos më kujto më,
Dhe kur të të jem fshirë, nga kujtesa.
Thuaj ç’të duash, se unë s’bëj dot zë,
Nuk ndodhë kurrë, që të flasë vdekja.

Me të tjerë njerëz, ti do të jesh nesër,
Nëse krejt rastësisht të vijnë kujtime.
Mos më kujto mua, si ikonë të vjetër,
Por kujto çastet, kur të fola pa lidhje.

Bjeri fare shkurt, veten mos e lodhë,
-Sado i fola, s’u ndreqë e s’u ndreqë!
Rri i qetë, ti nuk më ke asnjë borxh,
Mos kujto asgjë, që të ndihesh keq.

Fol ti për mua, s’ka kuptim pendesa,
Them dhembshurisht:-Fol shpenguar!
Mëkatet që kisha, nxirri nga harresa,
Po mos kujto çastet që më ke lënduar.

DITËT ME TY

I provuam kaq ditë të bukura në dashuri,
Ditën e parë, të dytë, të dhjetëmijtën e ca.
Po mbase erdhi koha të pyesim:-Po tani,
Mos duhet të përtypim grimcat që na la?

Mbase do duhej të uleshim, në një brinjë,
Të uleshim që dje, ndoshta dhe më herët.
Ne që u deshëm, një ditë, dy, dhjetëmijë,
Tani të shohim, si bëjnë dashuri të tjerët.

Po për ditët që shkuan, pse të flas më kot,
Kur s’dua t’i kthej pas, dhe po të mundja?
Në cilën ditë të desha ty, si do të dua sot,
E si do të puth nesër, në ç’ditë të putha!?

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.