NJË KETËR I VETMUAR nga Adem Zaplluzha

Adem Zaplluzha

NJË KETËR I VETMUAR

Sonte jam vetem
Mes fjalëve dhe këtij pylli
S’ bëzajnë turtujt
Nën gjethet e rënduara nga pesha
E ajrit të mykur
S ‘ dëgjohet as gjëma e pyellit

Një ketër i vetmuar
Si era kërcen prej një dege
Në degën tjetër të fjalëve
Përpos qetësisë së hukamës
Dëgjohen ankthet e rrënjëve të shkulura
Dëgjohen zëzëllima gjethesh

Kjo kohë vjeshte paska mbetur peng
Në pragun e kujtesës
Mbase është koha e një kohe
Kur ndërzehen macet
Monopateve të fëmijërisë
Dalin në shesh lejlekët e atdheut tim.

NGA SYTË E KALTËR TË DETIT

Sybajamja e vogël
Ishte ulur mbi degët e ullinjve
Dhe e shkapërthente jelekun
Nga thimthat e saja të bardha
Si mushti i hardhive
Pikonte dita e pagëzuar

Thyheshin degët e njoma
Thyhej ajri në horizontin e përskuqur
Ajo buzëqeshte si pranvera
Nga tëmthat e erës lozonjare
Si në ndonjë legjendë
Buronte uji i bardhë si dëbora

Me kërshëri i shikonte njerëzit
Deniku i hutuar
Kërkonte emrin e vet me s degëve
Ullinjtë veç ishin pjekur
Nga sytë e kaltër të detit
Dolën sirenat e të gjitha kohërave

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.