NUSJA E BORAJVE nga Sulejman Mato

Sulejman Mato

NUSJA E BORAJVE

-tregim-

Nëna qëndronte përballë , thurte me shtiza. Një natë më parë kishte qenë në Boraj. Kishte vdekur një nuse. Kishte vdekur të premten e ishte ngjallur të dielën. Ky lajm mori dhenë. Kishte ndodhur një mrekulli e padëgjuar.
-Vërtet u ngjall?- e pyeta nënën
-Vërtet, – tha ajo pa i hequr sytë nga shtizat.
-E pe me sytë e tu?
-Me sytë e mi po të kujt?- u përgjigj ajo. – Vajta vetë aty dhe e pashë nga afër.
– Sa ditë qëndroi e vdekur?
-Tri ditë. Po ti pse pyet? Je shumë i vogël për t’i marrë vesh këto gjëra.
-Ti vetë ke thënë se njeriu nuk vjen më në jetë, – i thashë .
-Se mos e pashë kur vdiq.… Kështu thanë.
Vizioni i nuses kuçjote që vdiq dhe u ngjall, si Jesu Krishti dy mijë vjet më parë, më është shfaqur herë pas here, në jetë e në ëndrra. Më pas familja jonë u shpërngul në qytet.
Edhe në shtëpinë e re nëna nuk iu nda shtizave dhe luleve. Në ca vazo prej balte kishte mbjellë menekshe, manxuranë , borzilok dhe dy vazo me karafila të bardhë. Kur hyra në shtëpinë e prindërve e gjeta sërish me shtiza në duar. Ishte një çast i cili më solli ndër mend nusen e Borajve.
-Të kujtohet ajo historia e nuses së Borajve?
– Si jo, – tha ajo.- Atëherë ke qenë i vogël dhe kisha frikë mos trembeshe. Unë shkova në Boraj një ditë pas ngjalljes dhe e kam parë me sytë e mi.
Grate i ishin mbledhur te koka dhe e shikonin me habi. E kishin qarë dhe e kishin varrosur me kuje dhe, ja, ishte ngjallur si Krishti dhe gjendej midis të gjallëve, në atë dhomën e madhe të Borajve, shtruar rreth e qark me qilim leshi. Krevati i saj ishte mbuluar me një velenxë të kuqe flakë.
Zerbin Gjollma, bariu i fshatit, duke kaluar pranë varrezave kishte dëgjuar një rëngë gruaje… Ishte afruar pranë varrit tërë frikë…”Po. Po. Një rëngë e mbytur vinte nga nëntoka”. Bariu ia kishte mbathur vrapit dhe ishte sosur me një frymë në Boraj.
– Dëgjova një rëngë te varri i saj…Degjova nje renge te varrri i saj…!
U shkulën Borajt e i shkuan te varri. Një zë i thellë vinte nga poshtë dheut. E nxjerrin arkivolin nga dheu dhe e hapin. E gjora, ishte e gjallë.
– Ke thënë që zgjati tri ditë?
– Këtë e dinë të gjithë,- tha ajo. Tri ditë e tri net.
Vdiq dhe u ngjall. E ktheu Zoti në jetë. Rrinte e gjora në cep të krevatit si e hutuar dhe i shikonte të gjithë, e qetë e me sy kureshtar.
– Mos më pyesni.Nuk më lejohet…, – thoshte. Kështu e kishin porositur… Këtë gjë kishte thënë dhe në çastin kur e nxorën nga varri. “Kiameti!-kishte thirrur me zë të lartë halla ime kur e mori vesh. – Ja, këto janë shenjat e para të Kiametit. Nusja e Borajve është kthyer në jetë si shenjë e Kiametit, me një kusht që të mos tregojë asgjë, çfarë ka parë dhe çfarë ka dëgjuar ato tri ditët e botës së përtejme.
– Po të tregoj , Zoti më merr sa të hap gojën.
Pra, ajo kishte parë diçka… Dinte diçka… të mirë ose të keqe. Ajo ishte e vetmja dëshmitare në këtë botë që kishte parë diçka nga bota tjetër. Ishte e vetmja qenie në këtë botë që, për një arsye të pashpjegueshme, ishte kthyer nga bota tjetër dhe ishte e para herë në jetë që Zoti bënte një përjashtim: kthente një njeri në tokë.
Ishte penduar apo çfarë? – Na thuaj , ishte mirë apo keq?- e pyesnin
-Jo. Jo. Nuk mundem…
-Na thuaj vetëm ndonjë gjë, ashtu kot.
– Jo. Jo, – thoshte ajo me sytë në tavan.
Njerëzit që e rrethonin digjeshin nga kureshtja për të marrë vesh diçka nga bota e përtejme, edhe duke pranuar që ajo “të vdiste në çast”.
Jo vetëm atë ditë, por edhe ditët e tjera ajo nuk e hapi gojën. Tmerrohej nga frika se mos i prishnin mendjen, mos i bënin magji dhe ajo pa dashje tregonte të fshehtat e botës së përtejme.
Hoxha i fshatit, një burrë i gjatë dhe i fortë si një lis, i cili kishte mbaruar medresenë në Janinë, kishte bujtur në Boraj që atë natë.
– Na lini pak vetëm, – kishte thënë. I kishte kënduar një sure turqisht dhe i kishte bërë ca pyetje, por ajo nuk e kishte hapur gojën.
Atëherë ai kishte hapur “Tabir namene”, dhe kishte rrëmuar në kodin e shenjave. Në libër shkruhej: “Njeri i nxjerrë nga dheu, rrezik i madh…”
Lajmi u përhap në të gjitha fshatrat e Kurveleshit. Në Kallarat flitej sikur, në intimitet, ajo i kishte treguar një kushërirës së vet qe e kishin shtrirë në një pllakë guri të zjarrtë, “…duke i kerkuar t’u fliste për jetën e përkëtej varrit.Në katundin Vërmik ishin hapur fjalë sikur nusja e Borajve ishte kthyer prapë në jetë, thjesht, për të trembur njerëzimin e për t’u kujtuar që Zoti ekziston, që Zoti sheh, që Zoti nuk harron, si mesazh për ata që kishin nisur ta harronin. Nusja e Borajve qëndronte si e shushatur, e shtrirë si lehonë, me sytë nga trarët e shtëpisë. Njerëzit që hynin e dilnin i dukeshin si të huaj, madje edhe e ëma dhe i ati. Pas kthimit të saj nga jeta e përtejme, ajo vetë jetonte si e huaj në këtë botë, e huaj dhe e tronditur nga gjithçka kishte parë, ndier dhe dëgjuar. Sekreti i saj ia shtonte edhe më shumë misterin atij kthimi të frikshëm. Tashmë ajo ishte, si të thuash, njeriu më i ditur në gjithë rruzullin. Kishte parë një gjë që e kishte ëndërruar gjithë njerëzimi.
Atëherë në fshat nuk kishte as telefona dhe as televizorë për ta shpërndarë lajmin në gjithë botën. Po ta dinte njerëzimi këtë gjë do shkuleshin të gjithë televizionet e botës e të vinin aty, në atë fshat të humbur e të harruar nga e gjithë bota.
-Kjo gjë ndodh një herë në dy mijë vjet, – kishte thënë prifti i Pilurit.
– Po përse kaq vonë dhe përse të kishte lindur në Kuç… në një fshat që nuk besonin te Zoti?
– Punët e perëndisë, – ishte përgjigjur prifti.
Kishte dhe një variant tjetër: Nusja e Borajve, e cila kishte vdekur gjatë lindjes së djalit, në çast kishte ndier zërin e fëmijës që i qante…Të kishte lidhje kjo me kthimin e saj në jetë? Mos vallë duke dëgjuar zërin e kësaj foshnjeje të porsalindur, për herë të parë në historinë e tij, Zoti ishte bërë pishman dhe e kishte kthyer?
Në Fterrë ishte hapur fjala që nusen e kishin rrëmbyer xhindet, vetëm shpirtin, jo trupin.
Shpirtin e saj e kishin grabitur engjëjt , e kishin ngritur gjer në qiellin e tretë, aty ku ajo kishte dëgjuar dhe gjuhën e engjëjve… ca fjalë që e kishin trembur të gjorën aq shumë.
Pëshpëritej nën zë dhe diçka tjetër, më e çuditshme : ” Foshnja e saj mund të ishte Krishti i ri… ” E pse jo? A nuk ishte thënë në Bibël që Krishti do të kthehej pas 2000 vjetëve? Duheshin dhe 33 vjet? Mbase llogaritë i kishin bërë gabim…”
E zeza! Nuk rrojti më shumë se një vit. E kishte të shkruar, me ditë, me orë, me minutë. Pikërisht një vit më vonë, në datën 14 janar të vitit nusja e Borajve vdiq. Mori me vete dhe enigmën e jetës së përtej varrit.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.