O Ç’DRITË E ERRËT VJEN E IKËN NË BOTË nga Vasil Vasili

Vasil Vasili

O Ç’DRITË E ERRËT VJEN E IKËN NË BOTË

Kujtimet më shtohen si grumbuj skulpturash
në zgafelle pa u pjekur asnjëherë.
Erërat, alkimistë shtegtarë nëpër perandori,
rendin të gjejnë arin e groposur të cezarëve.
Kush e ka rrotullën e kokëlepsur të kohës?
Një heshtje e madhe vjen nga njeriu.
Dhe radha është trajtë e baltës që ecën.
Fjala më bën feniks me ringjalljet e veta.
Bijtë, që ngjiza, lulëzojnë në trupat e tyre,
atje mendojnë se ka më pak baltë.
O ç’ dritë e errët vjen e ikën në botë!
Një ditiramb s’e ngrita dot për baltën që më bën trëndafil.
Lotët zbresin të tretin pluhurin që më fsheh përditë.
Thimjami më digjet në errësirën e vjetër të frymës
për të më larguar shprehitë.
Kam dhimbje për qenien e më ndriçohet ashti.
Trëndafil bëhem kur s’i tregoj duart krijuese (me baltë).
Atje fletët rinë mbi fletë si vajza mbi amëza.
Në agshol këtë shfaqje mistike e ndjej si bukuri
të epërme mpiksur me rruazat e gjakut tim.
Kur jam në baraspeshe vetmia bën zërin e parë
me kaos dhe rregull ëndrrash.
Një mbetëse e vjetër, tretur në harresë, m’u bë gjemb.
Shumë pyetje, një ksombël e mbetjes së vjetër,
thërrmuar mbi parzmën time.
Një përgjigje, një gur mbi baltë, (mbi përjetësinë e saj).
O ç’ dritë e bukur lind mbi përjetësi!

OH, Ç’ANKTH I KA ZËNË NERVAT E MIA

Me lëndën drusore të Hënës e vesha shtëpinë.
Lëndën ma solli posta e Vjosës që kthehej natën nga qielli.
Në Argjendarinë e Detit bleva margaritarë të rrallë.
Qirinjtë më erdhën me ngjyrat e mushkëllyera të vjeshtës.
Perëndimin e kuq e zbraza në gotë,
Ai po pret të lumturojë edhe shpirtin më të trishtë.
Cicërimat e zogjve i shndërrova si farëza në pjata
Dhe u gjenda si brenda qetësisë së luleve të bardha.
Gjer tani përgatitjet shkojnë mirë.
Macja me lëkurë mëngjesi lëpin rrugët në putra.
Shtëpia do jetë e trishtë gjersa të më vijë e dashura.
Pastaj… pastaj perëndimi i kuq le të dalë nga gotat,
Dhe farëzat le të kthehen përsëri në cicërima.
Po ç’ ankth i ka zënë nervat e mia?
E dashura ende s’po vjen. Ende s’po vjen!
Në ç’ ujëra mineralë ti qetësoj duart që më dridhen?
Perëndimi i kuq s’mund të presë gjatë në tryezë,
Dirigjenti i natës e thërret për të luajtur në pianon universale,
Margaritarët kanë frikë se i joshin guacat e njomështa,
Cicërimat s’mund të rinë të ngurtësuara si farëza në pjata,
Fyti i zogjve i pret që të vënë në gjumë frymën e gjithësisë.
Qirinjtë kanë frikë mos u ikën vjeshta e ngjyrave,
Macja do rendi në rrugët e saj për të dhënë një shfaqje të re,
Posta e Vjosës do kthehet përsëri prej qiellit natën
Do ma marrë lëndën drusore të hënës që e jep vetëm për të dashuruarit.
Oh, ç’ ankth i ka zënë nervat e mia!

ËNDËRRA E VJOSËS

Ndjeva amëz brigjesh të njohur si këmishë nate lumi.
Qe ngritur në qiell Vjosa a ëndrra e saj e trishtë;
kullonte bula uji, fjalë të vagullta fatthënash.

Zogjtë pinin ujë në qiell dhe cicëronin në veshët e mi.

Përanët ia ciknin petashuqët e gurëve të lëvizshëm,
armosur me ushta barërash lojcake,
xukthesh të përhershëm guximi dimëror.

Kërkonte nëpër kujtesën e saj dritën që i kish ikur.

Trupi i saj i gjatë, i gjatë, i vrullshëm, i vrullshëm
dhe brenda i ndritnin peshqit pikëlorë të lotëve
dhe sipër i rrëshqiste cilorja si mbi supe të bardha grash.

Donte të shikonte unazën e saj që ma kishte vënë në gisht.

Syri iu zmadhua kur më pa në prag të një shtëpie të huaj,
ku jehojnë psalme molisësh muzgu të vjetër
dhe koha ka mbetur e shpuar mbi një gjemb.

Unaza m’u rrotullua në gisht, por lumi e mbushi me kujtime.

E hirshme, dhimbjeduruese, zbriti nga qielli,
u fut përsëri në shtrat të lindjes,
mbi zaje që rryma e saj i përplas, krak-krak.

Në rravgime, nuhas këmishën e saj të natës a ëndrrën e trishtë.

KOHË, FALMU

Kohë, falmu!
Falmu, që të përdora!
Si të përdora unë ty që s’ke baltë në skelet?
Shtatorja jote dhe imja janë prej ajri të pastër.
O kohë, ende s’ka shtatore të tilla.
Të dhashë duart e mia ti përdorësh.
Fryju damarëve të ndezësh zjarre, të thashë.
O kohë, si i përdore ti duart e mia?
Ato vijnë prej dritës së baltës.
O kohë, lëndën e emrit e ke nga fryma ime.
Trokit me puhizën e saj në portat e trishtuara.
O kohë, ti që s’e njeh trishtimin, ku ri?
Kaq sa të dhashë mjafton për mirënjohje.
Kohë, falmu që të përdora! 
Kohë, falmu! 
Nëse ke frymë.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.