DETI A MË GJEN nga Shefqet Sulmina

Shefqet Sulmina

ALMA

Ka zëra në mbrëmje Alma,
Ka zëra, i dëgjon?
Të kujtohen zërat tanë dikur,
Muzgjeve me yje dhe grurë,
Bregut të lumit,
Dorë me dorë?

Nuk janë zëra bulkthi,
Mes kallëzave të grunjërave,
Mes rrëkeve të ujërave,
Mes dritave të peshkatarëve
Dhe qyteteve gri të gurit.

Më duket sikur prapë vijnë andej,
Më duket se vijnë edhe tani
Gjithmonë nga lumi,
Të zënë dorë me dorë.
Sikur të ishim unë e ti.

Janë zëra që nuk heshtin, Alma
Janë zëra të mbrëmjeve të largëta,
Zëra mbrëmjesh të freskëta,
Si në fushën e gjere buzë lumit
Ku ne ndaleshim për të numëruar
Yjet e lashtë,
zogjtë,
dokrrat,
drurët,
rrugët
Puthjet, unë dhe ti.

Ka zëra, ka zëra, ka zëra…
Ka zëra Alma gjithmonë.
Ka zëra që vijnë përtej qytetit tonë,
Përtej shtëpisë,
Përtej shtigjesh që s’reshtin.
Mbaj vesh Alma, të dëgjosh,
Sepse nuk janë të largëta
Si këto rreke të reja dritash,
Si këto rreke të rralla shirash.

Nganjëherë bëhen zogj dhe hapa
Nganjëherë ëndrra, Alma
Nganjëherë fëmijët që kemi.
Ka zëra Alma,
Alma, muzikën e tyre të dëgjosh!

Ka zëra në mbrëmje
Që të mbajnë zgjuar,
Që të bëjnë të mendosh,
Përtej netëve të freskëta,
Nga dashja dhe mos gjumi
Që vijnë gjithmonë nga lumi.

Nganjëherë janë zëra të ëndrrave,
Nganjëherë zogj të kujtimeve,
Nganjëherë të fëmijëve tanë të rritur.
Jo zëra të shirave,
Shfrymë erërash të shtirura,
Gjurmë kuajsh të prishëm.

Mbaj vesh Alma të dëgjosh
Në këto orë të vona
Muzikën dhe kuptimin.

NË METRO

Ajo duke zbritur,
Unë duke hipur,
Shiheshim,
Vetëm kaq.

Dhe kështu
Çdo ditë…
Ajo duke ikur, unë duke ikur,
Vetëm kaq.

Ah, një ditë,
Ajo duke zbritur,
Unë harrova për të hipur,
Jo vetëm kaq.

I erdhi keq,
Më mori për kafe
S’më pyeti për asgjë,
Jo vetëm kaq.

Me mori me vete,
Me dorën e saj,
Në shtëpinë e saj,
…jo vetëm kaq.

ERËFJALËGJI

Ne ishim djem të rinj, donim më të bukurën,
Vajzat janë si hëna, tis e pyll i lumtur,
Të gjitha vajzat bëhen poezi,
Të gjitha vajzat janë erëfjalëgji.
Na bënin shtigje, jua zinim shtigjet,
Urdhër ato: lule dhe gji.

Para se të zinte muzgu, zinim monopatet,
Ashtu lule me lule ju këndonim të gjithave
me yje dhe lule,
dhe me poezi.
Bëheshim lule me lule krejt me pjalm dehje,
Krejt me pjalm lulesh krejt me marrëzi.

Nga tërë lulet e mbledhura,
Njërën vinim veç,
Kush e di se pse.
Ndofta për erën,
Ndofta për pjalmin,
Ndofta për emrin,
Ndofta vetëm thjeshtë.

Veç nga tërë lulet,
Veç nga terë erëzat,
Veç nga terë ngjyrat,
Njëra rrinte veç.

Nuk dinim se përse?
S’e dinim çfarë ndodhte?
Pse e mbanim fshehur?
Ndofta erë pishe,
Ndofta dritë hënë,
Që në mijëra mbrëmje
Mbetët vetëm Një.

Nga tëra puthjet, puthje
Njëra ishte ndryshe
Njëra ishte, Një!
Veç nga tërë lulet,
Veç nga terë erëzat,
Njëra u bë Dje!

Njëra ishte faqe,
Njëra ishte buzë,
Njëra ishte gjuhë,
Njëra ishte gji…
Njëra u bë Sot!
Veçmas vetëm ti.

Na hidheshit në krah,
Na mbulonit me puthje
Me pjalm dhe me puthje
Na rrëzonit si dushqe.

Ktheheshim nga mali
Kush e kush më shpejt!
E ç’ dashuri bëjnë yjet vetëm me një hënë?

Njëra ishte buzë,
Njëra u bë gjuhë,
Njëra yll i largët,
Njëra gjishe ti,
Njëra ?
Njëra erëfjalëgji…

DETI A MË GJEN

Çdo mbrëmje që barisja me yjet,
Prisja  letrën tende kur po vjen.
Të pimë det e yje në një dhomë,
Në detin ton A më gjen?
Prisja  letrën tende kur po vjen?

Edhe tek ti bariste mendimi,
Me gazin tënd në buzë se po vjen,
Era bënte udhë, ti me dorë yjesh,
Në detin tonë të vjetër A më gjen,
Ku qesh fshehur pyesje për tu ulur,
Me buzë yjesh pyesje,
Pyesje qysh do jem?

Kur hënë e pyetje krejt të heshtura,
Tani lexojnë letrën e vjetër A më Gjen,
Zgjohet në dhomë serish frymë e djeshme,
Zgjohen në dhomë yje që trokasin,
Që më bëjnë të dalë se ti po vjen.

Njëzet vjet yje që vijnë nxehtë,
Ndriçojmë e bëjmë të digjet dhoma,
Buçet në dhomë prapë deti A më gjen…
Ti nxjerr dorën në dritare,
Në parvaz të tyre më bën vend,
Buçet e tund e zënë atje të puthen,
Det e yje A më Gjen?

PO PSE KAQ LARG

Po pse kaq larg,
Ndërsa zogjtë mbërritën,
Nuk i kuptoj dot stacionet ku je.
Edhe sikur shi,
Edhe sikur erë të bëheshe,
Te lagesha do të doja,
Të ndehesha,
Në erën e qerpikëve
Që ke.

LIBRI QË SHKRUAJ

Në qiell ka yje të lirë,
Në tokë njerëz e zogj.
Shumë lule, shumë,
Po ti je ylli joshës.

Ne botë ka dete shumë,
Ka rremtar që ndrijnë,
Deti yt- një
Dhe ti je deti im.

Në botë lumenj ka shumë,
Shumë poet të mbrujtur,
Fjala ime- ti,
Ti je lumë i bukur.

Gjithçka është, je ti,
Qiell e Zonjë e shtruar,
Libri që shkruaj,
Ti je botë e çmuar.

 TEK KY DET QË DUA

Dy mike, mëngjes vere,
Një det zambakë në blu.
E qeshura jonë si era,
Prelud dy sytë e tu.

E qeshura Jon tërë jod,
O Zot ç’e mirë të pruri!
Kur pamë që mbrëmë nuk flije,
Na la dhe neve gjumi.

E natës pa gjumë vajzash,
Që djem e yje tund.
Pa mend na lë të dyja,
Zemrash na ke shkund.

Bregut shkundur dallgësh,
Të shihnim ty që s’flije,
Krejt i marrë kur shkoje,
Shpirt i valë kur vije.

Dy mike, e… heshtje natë,
Si të flinim natën?
Kë doje nga ne të dyja,
Cilën shpirt të zjarrshëm?

Di se qysh atëherë,
Asgjë s’më ka qetësuar,
Kur shpesh me merr, me sjell,
Tek ky det që dua.

KUR TI DHE MUZGU VISHET

Kjo verë tej dritares,
Ky muzg i butë pa fjalë,
Ca thonë është erë frutash,
Unë them ti pjalm i saj.

S’më lëne të fle, të fikem,
Ne shtrat pa ty të shuhem.
Dy sytë e tu të ujshëm,
Dhe pjalmi yt i dueshëm.

Pa parë që ti të ndritësh,
Tek shkon në muzg e ndizesh,
E zëne sikur po ikën,
Ne pjalm sikur të fshihesh.

Andej nga para muzgjesh,
Kur zë ne muzg e tretësh.
Një kupë me verë e pjalm,
Asgjë s’më deshët tjetër.

Tek zbret me hap yjesh,
Mes yjesh dritë fërkuar,
Hapur hap si duar…
Dhe unë për ty i zgjuar.

Po zbret ajo që do,
Me tha një zë të flisja,
Tek muzgun ndizje, ikje
E tërë ti vello dritë.

Po marr e po të shkruaj,
Asgjë ç’të dish kur ndezësh,
Kur ti dhe muzgu vishet,
Me vesh e bëhem dhëndër.

LULET

Gjithë ditën i çova lule,
Gjithë ditën lulet s’i pa.
Gjithë ditën dritare dhe portë,
Gjithë ditën hapur i la.

Tani s’ më mbetët gjë tjetër,
Të shkoj e ta mbajë në krahë.

MURIE TË RRËZUAR

Dil në fjalë, a jam? a je e humbur?
Si në fjalë, në sy të shihemi!
Kemi dy mijë vjet që jemi dashur,
Njëmijë vjet për murie grindemi.

E vetmja murie që gjallë ka mbetur,
Është muri kinez dhe muria jonë.
Muria jonë ku luanim koka fshehur,
Dhe muri kinez më i madhi në botë.

Në gurë legjendash me bar të hollë,
Ndjej zanin tand nëpër net kur vije,
Edhe tash ndjej zanin tand në lojë
Zanin tand kur fshihesh pas një murie.

Nuk do të bëja të rrugëtonim serish,
Ditëve tona në këtë udhë të paudhë.
Të shihja të lodhur kësaj marrëzie,
Një kometë bjeshke që bëhet shkrumb.

Këtë herë do mendoja për ty ndryshe,
Do desha një erë Berlini të më mund.
Të thosha se muria jonë me frymë guri,
Ishte lojë bjeshkësh, kur të desha shumë

Eja në Morin …* të  rrëzojmë këtë murie,
Kjo murie telash, me murien tonë s’ka punë.
Lojë koka fshehti, e lashtë asgjë më tepër,
Muria e Marrëzisë  sonë kur u deshëm shumë.

*Pikë doganore, në Shqipëri

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.