KËTU RA NATA nga Elida Rusta

Elida Rusta

KËTU RA NATA

ti je gjashtë orë má i ri se unë.
Herët nesër,
kam me t’i numërue rrahjet e zemrës para zgjimit,
Në qytetin me xhami t’bukura,
me u deh me shpirt,
alkool as kokainë s’ka,
ose e shesin msheftas,
si t’gjithë burrecët e Ballkanit.
Unë e veshun me lëkurë
poshtë kmishës tánde
e bukur báhem si det,
det kuarci plot xixa,
shtrigë e krojeve t’Shkëlzenit,
shpirti yt pa tru.
Eja t’mshefena bashkë
në kafkën e Statujës së Lirisë,
flakën e dashnisë ta ndezim me pishtarin e saj.
T’u mësojmë anijeve
portin e mbrojtun prej shtrëngatave,
si dy njerëz në zemrën e të cilëve fryjnë erna t’buta,
bájnë lulet e barin me vallëzu
msojnë qysh báhen fmi e zogj me puthje.
Hajde biem,
në Shkodrën prej Venediku
t’ja shtim’ flakën edhe gjumit…

JA QE U KTHEVA

Ja qe u ktheva!
Për çdo sekondë
më merr malli për ty.
Ti zhdukesh si gjurma e zogut n’degë,
si shenja e burrit në grue.
Burrë të çeliktë nuk paska,
ata që dalin veç pak mbi moçal,
kndojnë kángë heroike.
Për këtë ka rrezik
me i ra grusht liqenit,
me ua zánë frymën mjelmave.
Ti mendon se jam ende në gjimnaz,
unë jam shtriga
me kokërr molle në xhep.
Po shkoj,
më mbaroi liria.
Shkruhena nesër…

PO I DASHTUN

Po i dashtun,
erdha me vu n’vend kryet,
m’pat humb prej pakujdesisë.
Boll mbeta tuj vajtue si krimbi në lis.
Eh sa mijëra flutura enden
livadheve të shpirtit tém!
Ti e unë po çelim sythe këtë pranverë.
Jam larg e nuk ta kallzoj dot
zemrën e shkyeme n’dysh.
Je kështjella má e bukur që kam pushtue në jetë.
Asnjiherë s’ke me kuptu
çka je për mue.
Pickim skllavërues,
bar jeshil,
unë flutura që prek, lë pluhën
dhe e bán fushën t’lumtun,
lajthi e rrëmbyeme prej putrave t’pyllit,
bisturia që pret hollë n’zemër
e të tërheq jashtë orbite.
Busulla jéme çmendet veç nji herë,
nuk e kapërcen dy herë nji gardh.
Ik mbushu!
Deshta me fjet e s’mbyll dot sy
pa m’puth ti,
më mërdhasin buzët.
Hajde vdis,por mua më tako,
të qaj mbi varrin tánd
që ndez e fik nji planet…Ti flen në andrra t’këputuna,
m’i matë rrahjet e zemrës
me dritën e zjermit që digjet në hanë,
m’i pushon kocat,
ma përpin vransinën,
qiellin ma len çdo ditë dyerhapë.
Ti lahesh n’sytë e mi,
prapë m’ban të lumtun.
Unë prap’ ándërrkputun
tuj t’dashtë ty!

TI…
Ti flen në andrra t’këputuna,
m’i matë rrahjet e zemrës
me dritën e zjermit që digjet në hanë,
m’i pushon kocat,
ma përpin vransinën,
qiellin ma len çdo ditë dyerhapë.
Ti lahesh n’sytë e mi,
prapë m’ban të lumtun.
Unë prap’ ándërrkputun
tuj t’dashtë ty!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.