KËTU RA NATA nga Elida Rusta

Elida Rusta

1.

KËTU RA NATA

ti je gjashtë orë má i ri se unë.
Herët nesër,
kam me t’i numërue rrahjet e zemrës para zgjimit,
Në qytetin me xhami t’bukura,
me u deh me shpirt,
alkool as kokainë s’ka,
ose e shesin msheftas,
si t’gjithë burrecët e Ballkanit.
Unë e veshun me lëkurë
poshtë kmishës tánde
e bukur báhem si det,
det kuarci plot xixa,
shtrigë e krojeve t’Shkëlzenit,
shpirti yt pa tru.
Eja t’mshefena bashkë
në kafkën e Statujës së Lirisë,
flakën e dashnisë ta ndezim me pishtarin e saj.
T’u mësojmë anijeve
portin e mbrojtun prej shtrëngatave,
si dy njerëz në zemrën e të cilëve fryjnë erna t’buta,
bájnë lulet e barin me vallëzu
msojnë qysh báhen fmi e zogj me puthje.
Hajde biem,
në Shkodrën prej Venediku
t’ja shtim’ flakën edhe gjumit…

2.
JA QE U KTHEVA

Ja qe u ktheva!
Për çdo sekondë
më merr malli për ty.
Ti zhdukesh si gjurma e zogut n’degë,
si shenja e burrit në grue.
Burrë të çeliktë nuk paska,
ata që dalin veç pak mbi moçal,
kndojnë kángë heroike.
Për këtë ka rrezik
me i ra grusht liqenit,
me ua zánë frymën mjelmave.
Ti mendon se jam ende në gjimnaz,
unë jam shtriga
me kokërr molle në xhep.
Po shkoj,
më mbaroi liria.
Shkruhena nesër…

3.
PO I DASHTUN

Po i dashtun,
erdha me vu n’vend kryet,
m’pat humb prej pakujdesisë.
Boll mbeta tuj vajtue si krimbi në lis.
Eh sa mijëra flutura enden
livadheve të shpirtit tém!
Ti e unë po çelim sythe këtë pranverë.
Jam larg e nuk ta kallzoj dot
zemrën e shkyeme n’dysh.
Je kështjella má e bukur që kam pushtue në jetë.
Asnjiherë s’ke me kuptu
çka je për mue.
Pickim skllavërues,
bar jeshil,
unë flutura që prek, lë pluhën
dhe e bán fushën t’lumtun,
lajthi e rrëmbyeme prej putrave t’pyllit,
bisturia që pret hollë n’zemër
e të tërheq jashtë orbite.
Busulla jéme çmendet veç nji herë,
nuk e kapërcen dy herë nji gardh.
Ik mbushu!
Deshta me fjet e s’mbyll dot sy
pa m’puth ti,
më mërdhasin buzët.
Hajde vdis,por mua më tako,
të qaj mbi varrin tánd
që ndez e fik nji planet…Ti flen në andrra t’këputuna,
m’i matë rrahjet e zemrës
me dritën e zjermit që digjet në hanë,
m’i pushon kocat,
ma përpin vransinën,
qiellin ma len çdo ditë dyerhapë.
Ti lahesh n’sytë e mi,
prapë m’ban të lumtun.
Unë prap’ ándërrkputun
tuj t’dashtë ty!

4.
TI…

Ti flen në andrra t’këputuna,
m’i matë rrahjet e zemrës
me dritën e zjermit që digjet në hanë,
m’i pushon kocat,
ma përpin vransinën,
qiellin ma len çdo ditë dyerhapë.
Ti lahesh n’sytë e mi,
prapë m’ban të lumtun.
Unë prap’ ándërrkputun
tuj t’dashtë ty!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.