SERGEJ ESENINI NGA ARQILE GARO

Arqile Garo

NË TOKËN KU LODROJNË HITHRAT VERDHANË

Në tokën ku lodrojnë hithrat verdhanë
rrëzë gardhit, për së gjati,
të fshehura nga shelgjet strukur janë,
disa kasolle fshati.

Atje, ndanë pellgjeve, ku ujët jeshilon
ndën një rrëpirë vigane
një rrugë e ashpër, bregut gjarpëron,
për malet Siberiane.

Në Mardva dhe në Çudë* Rusët rënkojnë,
dhe frika të hyn prore,
xhadesë kur sheh, ndën pranga që gjëmojnë,
karvanët njerëzore.

Hajdutë edhe keqbërës, të dënuar,
i pret i njëjti fat.
Por jam me sytë e tyre i dashuruar,
kanë një vështrim të ngratë.

Për kriminelët s’ ka mëshirë, e marrtë e mira,
por kanë një shpirt mjeran,
kur shtrembërojnë fytyrat, sytë e nxira,
me buzë mavi, shafran.

Sepse një ëndërr brenda vetës ledhatoj,
hej dreq, ç’ e madhe punë!
Mes cicërimave vjeshtore, rri mendoj,
të ther dikë dhe unë.

Dhe nga kjo rrugë ku era fryn me uturimë,
dhe gurët ndjejnë thëllimin,
do më kalojnë me një zinxhir mbi zverkun tim,
të shkoj të njoh trishtimin.

Kur të kaloj pranë tyre i buzëqeshur,
unë hapin do ta shtrij
dhe një rrebesh, rrugën nga shkova i shkujdesur,
me gjuhë do të ma fshijë.
1915
Në Mardva dhe në Çudë* – burgje famëkeqe në Siberi.

NUK DO GËNJEJ MË VETEN TIME

Unë, veten time, më s’ do ta mashtroj,
tash, zemra e mjegulluar s’ do t’ ja dijë.
Më thonë: je sharlatan! – rrugës nga shkoj!
Më thonë: je grindavec, si një fëmijë!

Por, kriminel nuk jam, cub a shpellar,
fatkeqë, nëpër biruca, nuk kam torturuar.
Plëngprishës po, rrugaç dhe pijetar,
që mbart buzën në gaz, për ta dhuruar.

Në Moskë, një argëtues, plot humor,
në Tverskoje kushdo mua më njeh,
dhe çdo qen rruge në sokakun qorr,
më ndjen nga çapi i lehtë dhe ëmbël leh.

Çdo kalë i mjerë që rend para pajtonit,
sa më shikon, gjithë qejf më përshëndet,
se unë nuk rroj pa kafshë, e pas zakonit,
për to thur vargje që shërojnë vërtet.

Nëse mbaj republikë, nuk është për femrat,
ndjenja idiote s’ mbart dhe jam i qartë,
ndihem komod ama, pa ja u dredhur zemrat,
kur ushqej pelën me tërshërë të artë.

Në racën njerëzore nuk kam miq, – punë geni,
një mbretërie tjetër i përkas, me të jetoj,
kravatën e mëndafshtë në një qafë qeni,
pasi e lidh, me të rri dhe festoj.

Kështu, tani e tutje nuk do vuaj
furtuna brenda shpirtit s’ ka më re.
Më quan: sharlatan! – shiko dhe shkruaj!
Më quan: grindavec! – ama, ç’ na the!
1922

KJO PUNË KA MARRË FUND

Kjo punë u vendos. Rrugë që nuk ka kthim!
Fushat ku linda do t’ i le përgjithmonë.
Oshtimën e plepave gazmore në agim,
më nuk do ta ndjej dhe kjo më trishton!

Izba e ulët do rrënohet ndër vite,
dhe qeni im plak, prej kohësh ka shkuar.
Sokakëve të ngushta moskovite,
frymën do ta le, kështu qenkej e shkruar.

E dashuroj këtë qytet të plakur,
dhe le të jetë nga koha i zvetënuar.
Azia e përgjumur, e përflakur,
përmbi kupola fle pa u ankuar.

Dhe natën kur, del hëna vezullore,
me një shkëlqim që… lërmë të rroj o Zot!
Nisem kokulur, për në pijetore,
rrugicave të errëta, gjoja kot.

Klithma, zhurmë e rrëmujë brenda skutave,
gjer n’ agim pa pushim pi e fol,
u lexoj poezi prostitutave,
dhe banditët i ndez me alkool.

Më rreh zemra gjithmonë e më shpesh,
më ngatërrohen vargjet në gojë.
“ Jam i humbur, si ju, merrni vesh,
dhe të kthehem, nuk kam ku të shkoj!”

Izba e ulët tashmë është rrënuar,
qeni plak, më ka ikur me kohë,
sokakëve të Moskës i harruar,
do vdes ndonjë natë, ndën shiun me llohë.
1922

LUTJA E NËNËS

Në periferi të fshatit, në një izbë, krejt e vetmuar
një nënë plakë para ikonës, po lutet e gjunjëzuar.

Lutet për djalin e vetëm, vajti kohë që s’ i ka shkruar,
pse lufton në dhe të huaj, atdheun për të shpëtuar.

Lutet nëna e mjeruar dhe fshin lotët që e verbojnë,
atëherë syri i mjegulluar sajon pamje që e tmerrojnë.

E çon në një fushë beteje, lufta ende s’ ka filluar,
sheh djalin e saj hero, të vrarë, me lavdi mbuluar.

Përmbi gjoks njollat e gjakut përshkënditje e flakëruar,
dhe flamurin e armikut, dorë e ngrirë e mban shtrënguar.

Ngazëllimi drithërues i ngrin gjakun plot trishtim,
kokë e saj e zbardhëlluar mbi pëllëmbët gjen strehim.

I mbulon vetullat, ballin, floku i rrallë që ndrin nën zjarr,
por tashmë, lotët që rrjedhin ngjajnë porsi margaritarë.
1914
Shqipëroi: Arqile Garo,
shtator  2020

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.