SHQISA E GJASHTË nga Izota Rexho Haruni

Izota Rexha Haruni

SHQISA E GJASHTË

Furishem e hape deren e shpirtit,
me gjete paksa te hutuar.
Kohe kisha qe kerkoja ta hapja,
te dilja doja, e dote nuk po e gjeja
menyren per te fluturuar.
Burgut, ku veten kisha mbyllur,
doja çdo gje ti shkallmoja.
Ate dryn qe koha e ndryshku ,
asnje celes nuk do e kishte grisur,
ate dryn te braktisur.
Nje fllade freskie me mbushi me fryme,
papritur nje rreze djelli me goditi.
U ndjeva e gjalle.
Kisha harruar
se ajo dere hapej vetem nga jashte,
veç nga nje shpirt qe dote nuk i fshihesh,
edhe qiellin e ka mundur per ty,
nga zemer qe njehe pertej asaj qe shihet,
nga sy qe preken me sy.
Kalores i mesjetes me kalin e bardhe,
Higlander….jam.
Rilindur serish me ty i dashuruar enderrave te pashe
tek endeshe ne boten e shpirterave duke nuhatur gjurme dashurie.
Besome!
Tek ty me solli shqisa e gjashte,
me tregoj drynin e braktisur si ta hape e hallkat e zinxhirit nji e nga nji ti ndaj.
Ma jep doren le te hecim bashke.
Nuk te premtoj asgje,
veç pavdekesin brenda shpirtit dhe nje buqet me arom lumturie , ku te frymojme bashke.
Te ka munguar ne shekuj,
te lexohet ne sy,
nuk eshte e mundur ajo shpate ta ngrihet e vetme
Eshte bere per dy.
Te kam kerkuar gjate,
me emrin tende kam rene ne dashuri,
te kam thirrur shpesh neper nate,
fati me dha nje drejtim.
Nuk te premtoj pallate te arte,
por do te jetoj per ty.
Zemra jeme…
Besoi shqises se gjashte
Le ti besojme te dy!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.