S’LARGOHET UJKU ME DUVA nga Mimoza Eliona Osmani

Mimoza Eliona Osmani

S’LARGOHET UJKU ME DUVA

Sikur soprano sa herë thërras…
Por më dëgjon veçse hapësira..
Si hija vorbull më ndjek nga pas..
Dhe diell mes resh të ngrira..

I fola shpirtit me ngadalë,
Si zogu more arratinë,
Honet e thella t’u dukën mal?
E mal dot s’mban mbi shpinë?

E shpinës malli si thep si strall
U zhduk dhe dielli si për dreq
E zvarrë tërhiqem si hamall
As nuk më ngroh as nuk ma heq

E më janë ngatërruar këmbët
“Përzierje zorrësh” në stomak
Sikurse mors i shtregoj dhëmbët
Mërgimit dhimbja si tokmak

Më ngeli koka në shtëpitë bosh..
Atdheun që e lash ashtu..
Të gjithë atje ishin kokosh..
E unë.. veç vargje thur këtu…

Mos brenga thua ti bëhet gungë
Në dorë e ka marë satanai…
E trupi do çalojë nga lungë
E kush veç reve për të do qaj..

Mbizoteruese Indiferenca..
Luftë për karierë e për pushtet..
Sa them ka përparuar shkenca..
A nuk u hedh një bombë në “det”..

Më bien çurg lotët si shi
Kur shoh atdheun (fustanin) grisur
Nese sja qepim as unë..as ti..
S’do hedhi kurr vellon e stisur…

Se fjalët ngelen në hava
Apo të shkruara në një cop letër
S’largohet “ujku” me një duva..
Fustan i ri do cop dhe metër…

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.