Riza Braholli

Riza Braholli

TË ISHE SI VERA TJETËR

Të ishe si vera e vjetër,
Që mall ke dhe etje ta pish,
S’do mundja të pija më tjetër
Veç cicat e tua sërish.

Të ishe përsëri ajo verë,
Që pija nën yj çmendurisht,
Çarçafë sonte dhe shtretër
Do hanim me dhëmb’ sigurisht.

Por s’ngjallet më koh’ e vjetër,
Të bëhemi s’mundim njëzet;
Lëndinat dhe mezhdat në shtretër
T’i kthejmë më s’mundim, vërtet.

Tani s’të çelin më gjinjtë
Nga prekjet e mia, nga puthjet.
Të qullur të varen, të mpitë,
Mbi buzë s’të bredh asnjë ngutje.

Nuk dua ta kthej, të pi verë
Nga gota jote, ç’më grish.
Më lerë, të lutem, më lerë
N’atë shije të vjetër hardhish.

PAS SHIUT

Pas shiut tek – tuk frymojnë veç strehët
si ndjesë të një shpirti pa faj;
mbi xham të dritares, mbështetur një degëz,
kurmuar si vashëz në vaj.

Por fryu pastaj një jugëz e lehtë
e deg’zën prej piklave shkundi;
me gaz u lëkund e hovi përpjetë
e lojës së flladeve humbi.

Në dhomën e mbushur me heshtje, mërzi,
me dritën që skutave humb,
po ç’pres e çfar’ dua as vetë s’e di
që dertet si vesa t’i shkund.

Një fjalëz më duhet dhe çipi i një buze
nj’e qeshur që ngre një puhi.
Në mos, i lehti çap nëpër lule,
që frymën ma ndal mu në gji.

I fillur në dhomë si degëz e mjerë,
rënduar nga dhimbje pa fund,
përgjoj si humbon mesnata pas derës,
pas perdes që era lëkund.

NËNË, JAM BËRË EDHE UNË PËR ILAÇE

Ke një shekull aty, në kënd të dhomës,
mpakesh përditë, zvogëlohesh;
(Duket i je nisur harrimit)
me sytë e ngulur zbrazëtirës
në ç’udhë përhumbja të çon?

S’je më e para. As unë.
Fjalët i kemi bërë më të rralla
si ca mbulesa që u hidhen orendive
për të mos zënë pluhur
apo për t’i mbrojtur nga gërvishtja.

Kush i vrau pëllumbat e fjalëve tona?
Përgjimi sillet me pupa nëpër dhomë
e se ç’ka ca flatra që rrahin nëpër ajër
si gjurmët e qetësisë para kiametit apo
si ditën e parë pasi kemi përcjellë të vdekurin.

Kam frikë ta kthej kokën andej;
ata sy të lëngështuar se ç’kanë ca kthetra të buta
e vetëm lutin porsi zogjtë, kur duan
të mbahen e mbezi mbahen
mbi ca degëza të holla të përthyera shpirti.

Po si të të ndih, jam bërë edhe vetë për ilaçe,
dhe s’jam më aq i ngutur
për të vrapuar drejt së nesërmes.

Ti e di që mposhtem kollaj
jam mësuar të më mbrojnë
gjithë jetën më ke mbrojtur;
jo vetëm nga e liga.

Ah sikur të më merrje në prehër si njëherë
të më futje në gji; të më mbledhësh
të më fshehësh nga gjurmët e panjohura
nga fërfëllimat, zërat që muret
të ndrydhura nga koha, nxjerrin përditë.

Me frikën mos të zgjoj pi rënkimin;
kjo më bën të përpushem si zogjtë,
ta fsheh kokën mes pendësh e puplash.

Si të ta rrëfej këtë lëmsh,
këtë lumë që më përmbyt zemrën
më vjen të ankohem, të qaj e
më shumë se kaq:
s’po mund ta largoj dot të keqtë
që hedh përditë rrënjë tek unë.

Më je plakur kaq shumë e unë,
egosëmurë, s’e duroj dot më pleqërinë
hapat e tua të heshtura
që lodhin çdo ditë.

Apo kjo ndodh që dhimbja ime
të shterojë e firojë në një pikë
që e varur ri e nuk bie prej tavanit
të një shpelle të harruar e përjetë në pa dritë?

AS VRARË AS PRERË

… Bota vrarë e prerë janë
dhe prapë janë pajtuar
ne të dy as prerë, as vrarë 
as dhe një fjalë ndërruar…
popullore

Ne s’jemi puthur kurrë.
kemi folur vetëm me sy;
kemi ndenjur pranë e pranë
në të njëjtin ajër
si thekët e pistili
si era me malin,
si bari me zjarrin, në kërkim të hirit.

Ne nuk u prekëm kurrë
Kishim vetëm fjalët
dhe barqet e urtuar për njëri-tjetrin
buzët e etura e thirrjet e humbura
nëpër honet, mazgallat e shpirtit.

(Sa të thella qenkëshin
si vrima të zeza, që galaktika hanë!)

Nuk ia thamë kurrë njëri-tjetrit
pasqyrave ua thoshim,
yjeve ua zbraznim,
hënës kur mbushte faqet
apo vrugej.
Si hëna edhe ne veten hanim.

As vrarë, as prerë por kohës ia themi
kohës së humbur; vragave të vjetra
ku kalonin dëshirat e etshme
kalon po ajo karro, por e vjetër dhe brinjët
prej tundimeve të flashkëta i kërcasin.

DILEMË
-Përshtatje sipas Robert Frost-

Ish një rrugë këtu; ndahej në dy.
Të shkoj këtej…, apo në tjetrën?
Pyesja veten. Ma bënin me sy:
njëra e blertë që humbte në pyll
e tjetra e dehur me arin e vjeshtës.

Më ftonte njëra, më ndillte tjetra.
E unë që i doja të dyja nuk dija:
të shkoja drejt pyllit me gjethet e gjelbra
apo nëpër udhën ku pemët e vjetra,
e muzgjet përflaknin dëshirat e mia.

Ish një rrugë këtu… eehuu, ka qëkur,
tek ikja tej shirash të gjej të vërtetën
dhe njërën e zgjodha; kjo ngjau dikur,
kur isha i ri e qiellit me gur
i bija e s’dija që isha i verbër.

Është ende këtu: më dy, siç e lashë.
Më pruri dyzimi i shkruar në zemër
që tjetrin drejtim të zgjedh erdha prapë,
por koha ka ikur me gushtin, me vapën.
Sa herë të zgjedh do lypja prap tjetrën.

S’JAM E JAM ATY

Mbi Mborjen time ka rënë dëborë
E jam aty… e s’jam aty…
Më presin drurët, drithërojnë
Kanë dalë zogjtë, më kërkojnë
E porta, udha më kanë në sy.
E jam aty…, e s’jam aty…

Ah, ai vend s’ka ditë, as orë
Që mos më bëhet faj në sy.
Si një gushkuq nëpër dëborë
Kur turret brenda dhom’ më dhomë,
E i plas zemra mu në ty
Ja vij aty… e vdes aty…

E më mbulon një mjegull qorre
Po unë ku, pra ku të hyj
Ndër ato udhë prej dëbore
Si një fajtor më merr përdore
E më vështron me plagë në sy
E unë që jam… e s’jam aty.

Mbi Mborjen time ka rënë dëborë
Oh mos më thoni: “prapë ky”
Se jam një bir e s’jam i gjorë
Në gjoksin tim kam një këmborë
Që më kumbon vetëm për ty
Edhe në s’jam… unë jam aty.

HISTORI ME NJË SHPIRT

Kur ëndrra m’u ngjye me terr e me hënë
më erdhi një shpirt te shtrati ku flija.
përshpirtje e erë: një frymë e palëndë
që luante me perdet ca valse të ëmbël
më sillej me flatra mbi kryet e mia.
E s’ishin as fjalë e s’ishin as këngë
po gjurmë, e shenja e zë që lë hija.

Mos fli – më tha eja, – më ndiq në kurrkund.
E ajri përdridhej nga flatra në flatër;
me gjuhën mbërthyer t’i thosha nuk mund:
…do vija si jo, por malle pa fund
më mbijnë plot halle të tjera në vatër;
kanë mbetur ca arra e yje t’i shkund,
ky vargu i fundit më do dhe një fjalë.

Ca rima i kam, por s’di ku më humbin,
më shkasin mes gurësh në mure të rënë,
një lot e kam dhimbje te vetja si plumbin;
si gurin nën pikët nën strehë më ka ngrënë,
prej shirash që vjeshtash e dimrash kanë rënë
e kurrë durimin me kohën se humbin
dhe fjalët m’i gërryejn’ nga germë në germë.

Akoma kur hëna s’ kish nisur të shkojë
iu luta një shpirti që sillej si engjëll,
por shpirti më qeshi me flatrat në lojë
i rrahu në terrin i nxirë me bojë,
si frymë, si erë, si gjë e pa lëndë.
Po iki – më tha, – por s’dua më gojë,
kur rishtas të kthehem nuk dua më këngë.

ATË MOT PA HYRË GUSHTI

Mu nën man të asaj vere
dridhet bari fije-fije,
ndalet koha, një fill ere,
përmbi flokun dritë e hije
lot me hir e dhemb me shije
e merr nur prej Perëndie

Atë mot pa hyrë gushti
nuk di ç’ pashë, nuk di ç’ preka
ato mollëza sa grushti
kur t’i zura, si purteka
m’u drodh trupi e u meka
thashë: “Zot, më erdhi vdekja.”

Ato kokrra asaj here
nëpër buzë e gjuhë i treta
ti më shihje me sy shqerrë
o po po se ç’ qenkej jeta
kokrra mani të vërteta
dhëmb e shpirt aty i mbeta.

Asaj vere, atij prushi
na qëlloi fati me gurë;
aguridhe ishte rrushi,
ishe ti e isha unë.
Ç’dreqin thamë, që ndër drurë
ziente limfa nën lëkurë?

Mu nën man të atij moti
kur pikohej dru e fletë
sa i hidhur qenkej loti
loti që pikonte vetë
nëpër gushë e tatëpjetë!
U bë ujë shpirti i shkretë.

Ikmë larg me helm në buzë.
Ku ta dinim unë e ti
ai loti diellruzë
do harrohej prush nën hi
të na shfaqej prapë tani
të na digjte gji më gji.

Mu nën man të atij gushti
kokrrat s’kanë më atë shije,
u tret koha u pre mushti;
përmbi thinjët fije – fije
zbret një dritë e zbret një hije
erë e dhembkë Perëndie.

PËRSHPËRITJE

Një heshtje që zgjon veç përshpirtje…
Çapitjet e erës mbaj vesh…
Ngul nata në fyt një vërritje…
Një bulkth pastaj që më s’resht…

Ca zëra, ca këmbë që nguten;
Një fshikull që grah e një trok
Dhe dritat, ameba që struken
Në shpirtin platitur si qokth.

Ngul syrin në terrin e thellë
E zemrën e kohës kërkoj
Ku motesh një mokër e vjetër
Më bluan mes gurësh në blojë.

Një heshtje plot psalme, përshpirtje
Si dje, si sot, mijëra vjet
Mih veten për pakëz për ndritje
Si prushi në hi veten tret.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.