TË ISHE SI VERA TJETËR nga Riza Braholli

Riza Braholli

TË ISHE SI VERA TJETËR

Të ishe si vera e vjetër, 
Që mall ke dhe etje ta pish,
S’do mundja të pija më tjetër
Veç cicat e tua sërish.

Të ishe përsëri ajo verë,
Që pija nën yj çmendurisht,
Çarçafë sonte dhe shtretër
Do hanim me dhëmb’ sigurisht.

Por s’ngjallet më koh’ e vjetër,
Të bëhemi s’mundim njëzet;
Lëndinat dhe mezhdat në shtretër
T’i kthejmë më s’mundim, vërtet.

Tani s’të çelin më gjinjtë 
Nga prekjet e mia, nga puthjet.
Të squllur të varen, të mpitë,
Mbi buzë s’të bredh asnjë ngutje.

Nuk dua ta kthej, të pi verë 
Nga gota jote, ç’më grish.
Më lerë, të lutem, më lerë
N’atë shije të vjetër hardhish.

 

PAS SHIUT

Pas shiut tek – tuk frymojnë veç strehët
si ndjesë të një shpirti pa faj;
mbi xham të dritares, mbështetur një degëz,
kurmuar si vashëz në vaj.

Por fryu pastaj një jugëz e lehtë
e deg’zën prej piklave shkundi;
me gaz u lëkund e hovi përpjetë
e lojës së flladeve humbi.

Në dhomën e mbushur me heshtje, mërzi,
me dritën që skutave humb,
po ç’pres e çfar’ dua as vetë s’e di
që dertet si vesa t’i shkund.

Një fjalëz më duhet dhe çipi i një buze
nj’e qeshur që ngre një puhi.
Në mos, i lehti çap nëpër lule,
që frymën ma ndal mu në gji.

I fillur në dhomë si degëz e mjerë,
rënduar nga dhimbje pa fund,
përgjoj si humbon mesnata pas derës,
pas perdes që era lëkund.

 

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.