TOKË, ZJARR DHE UJË nga Shefqet Sulmina

Shefqet Sulmina

TOKË, ZJARR DHE UJË

1.
Ajo ishte një grua prej zjarri,
Unë një planet i ftohtë akulli.
Unë mërdhija dhe ajo digjej,
Derisa një ditë fjala kalli.

Fjalë pas fjalë filluam të hanim,
Ajo akullin, unë zjarrin.
Filluam të lumtur të qeshnim,
Veshur me të gjelbrën dhe diellin.

Dielli rrodhi te zemra e mendja,
E bëmë lule dhe në short e vumë.
Qamë se gabuam të ndanim,
Mendje, zemër, diell qenë bukë.

Tani ndjejmë se si fëshfërin era,
Qenies sonë që mërmërit pa gjumë.
Domosdoshmëria që pjell ëndrra,
Për gjendjen tonë për shteg e udhë.

Kuptojmë se qenkemi rreze letrash,
Ekuacione dhe dëshira rrëmujë.
Mendje e zemër- pyetje pitagore,
Pitagora- prush dielli dhe ujë.

2.
Ajo ka një të veshur deti të bukur.
Apo jam unë bluja e saj që bluan?
E qeshura e saj është kaq e ndezur
Sa tërë uji i botës s’e shuan…

Thotë se do të më ushqej me të qeshur,
Më qeshet dhe i qeshur zë ta puth.
Më thotë se ndjehet një livadh i gjelbër,
I them se jam uji i saj në buzë.

Kur zëmë të flasim për politikën,
Kujtojmë se dimë të ulërijmë shumë,
Si atëherë kur ishim zjarr dhe akull,
U gëzuam që u bëmë prush dhe ujë.

Ose e gjitha kjo është vetëm ëndërr,
Ose ëndrrat me njerëzit s’mbarojnë punë.
Njerëzit vijnë nga zjarri dhe akulli?
Apo kanë qenë Tokë, zjarr dielli dhe Ujë?

TI SONTE NUK JE

Ti sonte nuk je. I thamë të gjitha pa thënë asgjë,
As patëm për të thënë që ç’ ke me të,
As kemi për të thënë, ta dish, më asgjë.
Asgjë nga thëniet që do të dëgjoje,
S’po të them.

Vetëm se kjo hënë,
Vetëm se këta yje,
Vetëm se këto rrugica,
Kjo erë, kjo bahçe me limonë,
Kjo lagje me shtëpi të bukura dhe drita të ndezura,
Ja këtu, këtu në gjoks,
Këtu te zemra dhe tek e qeshura jote,
Do gjëmojnë.

Asgjë.
Vetëm se ky traget nesër
Niset për në bregun tjetër,
Vetëm se deri nesër
U bë vonë dhe ky është traget i bregut nesër.
U bë vonë, dua të them se është koha për të fjetur.
Dua të të kujtoj dhe një herë tjetër,
Është vonë, është ora për të heshtur.

SE BIJE NJË BORË

Se bie një borë e bardhë e gëzuar,
Të dua,
Prandaj të dua.

Se bie një borë e pastër e menduar,
Të dua,
Prandaj të dua.

Një borë e bardhë,
E e çiltër si fëmijë e menduar,
Një borë krejt e lajthitur,
E trazuar…
Dhe ti,
Dhe ti që më ke hutuar.

FRYMË DASHURIE

Oh, sa njerëz ka mbytur dashuria
Dhe lumenj, po se po.
Mua jo si lumë që shter,
Mua jo.

U bënë qiej me trëndafila,
U bënë yje nëpër natë,
U bënë dallgë e dimër deti,
U bënë hapa, u bënë baltë.

U bënë pemë dhe fjalë të reja,
U bënë prag e gjysmë ag.
Këtej pragut vetëm emra,
Përtej pragut, vetëm prag.

Fjalë pas fjalë, re e mall,
Re e dhimbjes sa një mal.
Fjalë pas fjalë politika,
Fjalë pas fjalë plas e glasë.

Pinë e flenë në bukë të joshjes,
Pinë e flenë në yje të vonë.
Këtij shtegu që e deshën,
Dash pa dash  e krejt rrethomë.

Fjalë pas fjalë u shtynë larg,
Fjalë pas fjalë, shumë më larg,
Pa baba, pa nënë, pa nipër,
Re e dhimbje sa një mal.

Fjalë pas fjalë krejt harrohen,
Fjalë pas fjalë krejt afrohen,
Një herë shteg e udhë e dehur,
Një herë re e det që joshet.

Gjithçka ndrit, ndrit dashuria
Ne, ata, ajo, e njëjtë…
Mos i qeshni kur pjek malli,
Si rrufe i zbret në derë.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.