XIXELLONJA nga Agim Mato

Agim Mato

XIXËLLONJAT

Ti më pyete: ka ende xixëllonja tek atdheu ku rron?

Si të të përgjigjesha kur ti vetë më lyeje fytyrën 
me fosforin e dritës së tyre që t’u ngjaja terrakotave të
ngjyrosura?

Të thashë: mos më bëj të të sjell këtu
fëmijërinë e largët 
dhe të qaj për vrapin e çmendur mbi mëllaga,
kur ndiqnim llamburitjet e tyre nëpër sokakët
si një galaktikë farfuritëse
që mbushte me dritëza shpirtrat tanë
dhe manin e madh të oborrit.
Nuk të kujtohet kur binim të flinim të lodhur
me xixëllonjat brenda shisheve të penicilinave 
nën jastëk dhe zgjoheshim 
nga zhurmërima e çeljes së luleve?

Mos ndoshta luleshqerrat 
ishin krevatet e tyre 
të ngritura në fushimin e pranverës që vinte?

Dhe ti më thua: kaq vjet më munguan llamburikat, 
në dheun e huaj, në metropolin e madh ku rrojta,
ku kondicionerët gjithë vitin u bëhen barrierë stinëve
dhe kondensojnë në tubat e shkarkimit,
hapësirat e mia të largëta në trajtë lotësh.

Kështu më telefonon e merakosur 
dhe ngre zërin 
të mundësh rrapëllimën e një treni elektrik 
që rrëshqet pranë teje 
si dragonjtë e përrallave tona.

Nëse do të vish, të betohem, e flaka moshën time,
dhe do të të çoj përdore në lëndinat e pranverave të 
reja,
në çastin kur xixëllonjat lajmërojnë se ngrohet koha
ndërsa mbajnë radhën e çeljes së luleve, 
të frutave të lidhura 
dhe bëjnë inventarin e yjeve.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.