ZOTI PIQESH nga Shefqet Sulmina

Shefqet Sulmina

ZOTI PIQESH

-tregim-

Kishte dëgjuar se do të bëhej një konkurs i madh për talentet dhe artistet e rinj në qytet. Kush? Ajo, mikja ime, Dea. Në qytetin tonë bëheshin mjafte aktivitete të cilat, Dea, kjo mikja ime i merrte vesh e para. Ne shkruanim për gazetën e qytetit dhe dinim shumë gjëra që ndodhnin rrotull nesh. Qyteti ishte krejt bota dhe ëndrra jonë që na bënte të rritur dhe të qeshur. Kjo mikja ime i merrte vesh se unë nga ti dija? Ju do të thoni se po akuzoj gazetarinë si “pinë” që e di vetëm mikja ime, për rrjedhojë vetëm gratë?… Jo! Nuk do ta bija këtë, si fakt, midis nesh, sepse për të pirë pimë ne burrat dhe të dehura, të lumtura me fjalët ndjehen gratë. Merreni më mirë si thashetheme, se sa si të vërtetë këtë që them, por kujtoni që fjalët i kanë shpikur gratë qëkur filluan të mëkonin fëmijët me qumësht dhe tinguj… Dea mua më ka vënë një emër Piqesh. Me këtë emër me thërret. Pas kësaj filluan të flisnin burrat, filluan të hingëllijnë kuajt dhe filloi të ulërij era.

Kopshtet me lule për mua janë shpikje e grave. Edhe pranvera stina më e bukur ndër stinë është e tyre. Këtë ma ka thënë Dea. Emëruesi i përbashkët midis luleve dhe grave, janë komplimentet. Midis burrave dhe kuajve -uji. Po bëj komplimente? Jo. Të gjitha këto mi ka thënë Dea. Më kupton Piqesh më thotë ajo dhe qesh.
-Po, po të kuptoj, i them unë.
-Mirë ma kthen ajo se kështu ti piqesh z. Piqesh.
Dea i ra derës bam-bam-bam.
-Kush është? – pyeta unë pa u ngritur ende nga krevati dhe duke u rrokullisur në anën tjetër të tij…
-Jam unë, Piqesh… – ndjeva zërin e Deas.
-Dea! Nuk e di që dera është e hapur për ty? Ke ardhur të më sjellësh zjarrin?
-Jo Zoti Piqesh, kam ardhur të të sjell loçkën e zemrës. Të kam sjellë prush të kuq! Të kam sjellë edhe miellin. Ka rënë dëborë këtej?
-Po ti, i them, pi qesh (po tallësh) me mua?
Pastaj ajo jashtë, unë në shtrat fillojmë të flasim.
-Desha të ngrihesha për respekt, i them, por prapë për respekt ndërrova mendim. Thjeshtë po të pres në shtrat se ti pi qesh me mua këtë mëngjes! Më kupton? Dea të lutëm shtyje derën dhe eja!
-Unë do të të pyesja “pse?” dhe po rri pas derës derisa të vishesh ti. Ti e ndjen zërin tim. Po ngjyrën e tij e ndien?
-Dea, ti je thesari im. Ka pyetje që pyesin këtë mëngjes për ty, mëgjithse “psetë” dhe pyjet nuk kanë shtigje. Po unë doja të të pyesja se ti a je e bukur si dje? A je më e mirë? A fjete dhe ëndërrove mbrëmë? Ku rri dhe në çfarë partie bën pjesë sot në mëmgjës? Ke pirë a nuk e ka pirë kafe?
-Ju Piqesh do të ngulni këmbë, më thotë ajo pas dere, derisa unë tu them doemos diçka. Unë nuk do t’ju tregoj asgjë. Kur të vishesh më thuaj, ndryshe po iki Piqesh!
Ajo përplas këmbët pas derës…
-Ju nuk do ta bënit një gjë të tillë. Unë do t’u përgjigjesha në një formë të tërthortë se për gratë dhe pasurinë burrat nuk flasin kurrë. Për këtë që të them nuk piqesh aspak.
-Dikur, nuk flitej, ndërsa sot flitet.
Në këtë kohë ndjehet e qeshura e saj.
-E di që flitet. Flitet aq shumë, sa gratë janë bërë para dhe zhurmë.
-Kjo vetëm për fajin tuaj, – thotë ajo pas derës.
-Nuk të kuptoj! Nuk është faji yni, por i parisë që pi qesh me to.
-Gratë dhe pasuria janë si qumështi i venë në zjarr dhe jo si ti që më le pas derës, z. Piqesh.
-Dea të lutëm shtyje derën. Këtë që po të them, unë e kisha lexuar nga një shkrimtar i një parie, edhe ai quhej si unë me emrin Piqesh. Në fakt, e para që e lexoi ishte ti Dea që ma tha mua. Të kujtohet? Pastaj unë ua thashë shokëve të mi, që për çudi kishin frikë t’ua thoshin të dashurave të tyre.
-Po, por kjo ishte kohë tjetër. Por ti Piqesh ke mbetur në atë kohë, megjithëse më ke thënë se do piqesh. U veshe a nuk u veshe?
-Po është e vërtetë se ishte kohë tjetër. Në atë kohë, koha nuk kishte dyer. Piqesh me atë kohë, me ty dhe mua më mbetesh vetëm ti në mendje. Dea të them të drejtën, nuk dua të vishem. Kur i thashë Deas, më dëgjon ti Dea, se kështu vepruan shokët e mi, ti m’u përgjigj prapë me një thënie të të njëjtit shkrimtar Piqesh të asaj kohë, kur thotë se e bukura… do “kokë” për ta mbajtur. Unë prapë ja thashë shokëve të mi dhe prapë ata u treguan të heshtur dhe nuk ua thanë të dashura të tyre. Prandaj edhe unë vendosa të mos u tregoj asgjë as për shkrimtarin Piqesh të asaj kohe, as për ty Dea që sot nuk e shtyn derën. Dea të lutëm shtyje derën!
-Po jam Dea Piqesh. Por ajo prapë nuk e shtyn derën.
-Edhe këtë të fundit kot që e thashë dhe pse nuk pi qesh, por e bëj sepse ju jeni mikesha ime dhe jo miq, si miqtë për të cilën unë të fola.
-E përsëris prapë se kjo ishte për një kohë tjetër dhe për shkrimtarin e asaj kohe Piqesh. Dhe as tek ti, dhe as në atë kohë, dhe as këtu pas derës nuk ka miq sot Piqesh.
-Kam vendosur edhe unë të bëj si shokët e mi, të mos të flasë për të dashurën time, ty dhe sidomos ta lëvdoj atë…(ty) si për atë kohë edhe për sot dhe pse jam i bindur që ti pi qesh që nuk eshtyn derën.
-E ke fjalën për mua, për Dean. Unë jam e jotja, por derën nuk e shtyj dhe nuk pi qesh.
-E di që nuk e shtyn derën dhe nuk pi qesh, po mua nuk më rrihet pa fol për ty dhe kopshtin e miqësisë time me ty. Ndryshe është me gratë dhe ndryshe me ne burrat kur flasim për “të vluarit” e zemrës.
-Ne mburremi me burrat tanë, ju burrat jo me gratë tuaja. Ti e kupton që unë po trokas dhe nuk pi qesh?
-Që ta kuptosh këtë duhet ta shohësh në vështrimet e mikeshave të gruas për të kuptuar se të ka mburrur gruaja jote. Po ne nuk jemi të martuar. Po duhet të kesh sy, ta kuptosh sepse siç e thamë, ne jemi ende në kohën tjetër. Dhe koha tjetër për ne është koha e zjarrit.
-Koha e zjarrit nuk ka dyer,- tha Dea dhe hapi hapi derën.
-Zgjohu, – më tha, – dembel, debil!
-Kush është dembel? – bëra unë sikur u habita duke e kundruar nga shtrati. -Nuk e kupton që ky është respekt dhe ardhja jote ndezi mëngjesin, zjarrin dhe shtratin?…E sheh që unë nuk pi qesh?
-Kam tërë mëngjesin që shëtisë qytetin e vetme. E di ti që sot bëhet një konkurs dhe ne duhet të marrim pjesë me doemos?! A më ke thënë se do të bëhesh i famshëm? Se të pëlqen të shkruash libra, të bëhesh… prush i kuq, siç je bërë! Mos pi qesh me mua, se ti e di mirë se ç’të bëj!
-E di, moj, e di, dua të bëhem shkrimtar dhe nuk pi qesh me ty. Por desha të thosha se nuk bëhesh shkrimtar kaq shpejt po nuk u poqe. Kështu, piqesh në fillim dhe pasi piqesh bëhesh shkrimtar. Nuk do që të vish këtu në shtrat, të bëhemi prush i kuq qoftë edhe për pak? Të piqemi…
-Fillimi i mbarë, është gjysma e punës. Çfarë ke që piqesh?
-Nuk pi qesh.
-Ti pi qesh.
-Të duket ty që unë pi qesh.
-E di ti që unë do të punoj për vete dhe jo për ty që do “pi qesh”, – tha ajo dhe mi hodhi mënjanë mbulesat duke më marrë për veshësh. E ndjeva veten të mundur dhe ndoqa trajektoren e dorës së saj që digjej mbi veshin tim akull.
-Hiqi duart, – i thashë duke u ngritur, – nuk merren burrat për veshësh, nga shtrati dhe nga zjarri. Ti e di që unë jam serioz dhe nuk pi qesh kurrë për gjërat që po them. Ti do që të më heqësh nga zjarri dhe të më mundesh. Nuk është kollaj të mundesh lumenjtë, kuajt dhe burrat dhe pse mendon që unë pi qesh..
-Nga se merren, – tha ajo, – qysh munden Lumenjtë, Kuajt dhe Burrat zoti Pi qesh?
Sytë e pastër të saj valëzonin si dy liqej alpinë. Kishin pirje dhe qeshje të vrullshme që i vinte së brendshmi, të cilën, ajo donte më terë atë forcë të brishtë femërore, ta ndalte. Shiheshim në sy, apo në pasqyrë, nuk kuptohej… E dija që ajo brenda saj ndjente gozhdën e pyetjes: “nga se merren burrat”? “Qysh munden burrat”? Po lumenjtë ? Po kuajt? Po ajo nuk ndjehej e mundur nga kjo pyetje. Unë doja ta mundja. I mundur, ose e mundur do të ishte ai që do të qeshte i pari. Për mua jo. Nuk ishte kjo. Për Dean, po. Di që qeshem atë çast, por mua nuk më kujtohet kush qeshi i pari… Di që të qeshurat u bënë kristale dhe rrahje frymësh që nxitonin të thelloheshin. Por ajo nuk ishte e mundur, prej meje ende dhe unë doja ta mundja me çdo kusht sepse ajo rrinte e rrinte dhe më quante zoti “Piqesh” Unë nuk e kuptoja se nga e shpiku ajo këtë emër për mua “Zoti Piqesh”.
Ndërsa putheshim dhe kriheshim në pasqyrë për të dalë në rrugë e pyeta:
-Dea, më çfarë krehri krihesh në mëngjes?
-Me atë, Zoti Piqesh, që më ke dhënë ti, – tha ajo e qetë.
-Po ti pse po pi qesh me këtë pyetje? – shtoi ajo pas pak.
-Po piqesh me gishtat e tu, – i thash.
-Atëherë pritë të të kreh me ta zoti pi qesh, – tha dhe mori krehrin.
-Lere krehrin! – i thashë.
-Krehrin e gishtave?! Të pëlqen ky? – tregoi ajo gishtërinjtë e hollë me një midis tyre të ngritur.
Flokët e saj të trazuar shpërndanin një aromë të këndshme që më rrethuan dhe më turbulluan. Dea la krehrin duke rrëshqitur fytyrën e saj si padashur mbi timen. Ja mora kokën e bukur dhe e tërhoqa tërën drejt meje. Uji nga rubineti i çezmës bënte një zhurmë të shkërmoqur si shkoqja e kallinjve të misrit. Mbi flokë ndjeja gishtat e Deas që më shpërbënin zemrën thërrime-thërrime. Trupi i saj i ngrohtë dukej krejtësisht i lëshuar sa mund ti jepje forma të reja… Nuk e di në sa e sa forma u shndërruam. Por askush nuk ishte i mundur. Derisa, s’kishe se ç’të shtoje më tepër…unë i thash:
-Gjuhën…! Se ti pi qesh me mua!
-Nuk krihesh me gjuhë, – tha ajo përgjysmë zëri. Je ti që pi qesh me mua dhe jo unë me ty
-Ja, – i thashë, – pse duhet burri, gazetaria është “pin” grash, ndërsa puthja është “pin” burrash! Ti pi qesh me mua, prandaj gjuhën!
Dea qeshi, por nuk u mund.
Një krehër dhe një tufe me lule i dhurova për ditëlindje. Poezi nuk i shkrova pasi ajo shkruan më bukur se unë. Kur ajo pati ditëlindjen! Kur ajo pati ditëlindjen unë u bëra më i lumtur se ajo dhe u zgjova më herët se çdo ditë. Ndërsa ajo më la ta kërkoja tërë ditën duke më ndjekur nga pas. Në mbrëmje kur festuam më tha se ti sot ke pi qesh me mua!
Kur dolëm në bulevard, pranvera po shkrinte dyllin e blireve dhe i jepte qytetit një aromë të mrekullueshme. Dea më zuri për duarsh dhe më tha: pranvera pi qesh me tyja. Unë e pashë prapë në ata sy blu të thellë dhe qesha. Edhe ajo qeshi, ndofta sillte ndërmend pyetjen dhe tha:
-Mjaft pi qesh me mua! (Për pyetjen…)
-Kur dhe pse, – i thashë mos jemi fëmijë që duhet të kapemi për dore dhe ti pi qeshim bashkë?
-Pse mos jemi të martuar që do të të fut krahun zoti Piqesh?
-O?! – ja bëra unë. -Pse do të ma futësh krahun?
-Ej! – ma priti ajo duke qeshur, Piqesh.
-Pse pi qesh i thash?
-Jo tha Dea, nuk pi qesh.
Nga zëri i saj kushedi sa lule bliri u rrezuan në bulevardin me zëra dhe hapa kalimtaresh të tjerë. Pas nesh, herë-pas here linim statuja dhe fytyra njerëzish të njohur, ndërsa ne do të shkonim të konkurronim për tu bërë poetë, ose shkrimtarë. Fytyrat tona të bukura të rinisë udhëtonin drejt universitetit të qytetit. Mua më dukej sikur po talleshim, ndërsa Dea ishte plot zjarr. Sa zjarr të bukur kanë femrat, mendova … Sidomos në këto raste të veçanta konkurencë! Kjo ishte Dea ime kristalin, të cilën, unë nuk e lëvdoj kurrë, jo pse ajo më quan Piqesh, por sepse e dua.
Sa u afruam në hyrje të universitetit, përveç lajmit për konkurrim dhe rregullave të tij, që shkruar:
”Më parë se të shkruash, mëso gjuhen”.
-E sheh? – i thashë.
-Po, Piqesh, e shoh.
-Për të qenë të sigurt, – shtova duke ju afruar për puthje, – e bëjmë prapë një prove?
-Piqesh Këtu Para Universitetit? Nuk u ngope në shtëpi?
-A do të bëhesh shkrimtare?
-Pse jo, Piqesh?.
-Atëherë?
-Ta shtyj derën?
-Jo.
-Të qesh Piqesh?
-Jo.
-Atëherë çfarë të bëj?

-Puthmë dhe qesh!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.